Het betere deel van Zuid-Afrika

Wat kan Zuid-Afrika toch ongelooflijk mooi , maar tegelijkertijd ongelooflijk verrot zijn....

Woensdag ben ik met Jill, Daisy en Jaret, een freelance nieuwsreporter voor CNN (naar eigen zeggen in ieder geval) naar Cape Point, een stukje piemel aan de Zuid-Westkant van Kaapstad gegaan. Ik kan met recht zeggen dat dit een van de mooiste stukken natuur is dat ik ooit heb gezien. Ik ben sowieso verliefd op water, maar dit stukje, dat overigens helemaal in het meeste Zuid-Westelijke punt van Zuid-Afrika ligt, is echt onbeschrijfelijk. Mijn camera ratelde dan ook non-stop. Uiteraard wisten de Zuid-Afrikaantjes dit weer uit te buiten door een entree van 75 rand (=7,5euro) te vragen als je met de auto dit natuurgebied betreed.

Donderdag was het tijd voor Table Mountain. Wederom een prachtig stuk natuur, dat uiteraard helemaal bevolkt wordt door toeristen. Camera's, foute hoeden en McDonaldsbuiken vliegen je daar om de oren. Er was daar ook de mogelijk om te abseilen over een stuk van 112 meter, maar aangezien ik in de eerste drie dagen al 2000 rand heb gespendeerd, vond ik 600 rand voor deze activiteit toch iets te veel. Toen een McDonaldsbuik mij vroeg waarom ik dat niet deed en ik hem de reden vertelde, kon hij gewoon niet begrijpen waarom ik het voor dat geld niet deed. ' It's hardly 30 minutes work'. Ach vent, rot op!

's Middags reden we naar Stellenbosch, een studentenstad iets ten noordwesten van Kaapstad. Ik voelde me hier meteen veel meer op mijn gemak. Lekker rustig en een heel stuk kleiner. Dit is echt een plaats waar je 's nachts na het stappen alleen naar huis kunt strompelen, op straat in slaap kunt vallen en 's ochtends daadwerkelijk ook nog wakker wordt. Dat is dan ook precies wat ik heb gedaan met Jason, een Amerikaanse jongen die ik heb leren kennen in de hostel. Er was een club, NuBar, waar het ' Afrikaan-night' was. Die muziek, van een hoog Starkoo- en Nick en Simongehalte, was echt te erg om aan te horen. Gelukkig was daarnaast een bar waar ze een 2 for 1-actie hadden. Met andere woorden, bestel een tequilla, whisky en een bier en je krijgt van alles twee. Auw..... De avond was super, maar de wandeling naar huis was echt een domper. Redelijk aangeschoten liep ik langs twee straatkinderen die zichzelf en elkaar probeerden warm te houden onder iets dat op een deken leek. Ik was meteen weer nuchter.

Stellenbosch heeft ook een heel mooi natuurpark. Hier kwam ik Andry, een Zuid-Afrikaanse studente tegen. Ze was niet alleen leuk om te zien, maar had daadwerklijk ook nog iets te vertellen. Ik denk dat het pas rond een uur of 7 was dat ik mijn lege maag voelde en maar weer eens terug ging naar mijn hostel om mijn avondeten klaar te maken. Vlak voor de hostel liep ik een schooljongetje tegen het lijf, of beter gezegd, hij liep mij te het lijf. Hij vroeg me om 10 rand voor een excursie met zijn klas naar Muizenberg. Ik heb hem 20 rand gegeven. Ik moest echt even slikken, want Muizenberg ligt daar zo'n 50km vandaan. Ik kan naartoe gaan wanneer ik wil, maar daar moeten daar echt geld voor bij elkaar sprokkelen.

Vandaag rij ik met Robyne, een aardig meisje, maar dat iets te vaak bij McDonalds is geweest, naar Hermanus. Je schijnt daar mooi walvissen te kunnen spotten. Ik ben benieuwd.

Het begin...

Ik zit hier in een internetcafe en ik kijk recht tegen een zaak aan die Adultworld heet, te bedenken hoe ik het beste kan beginnen. Gisterochtend, om 20.00uur, kwam ik, na een niet bepaald interessante vlucht aan in Kaapstad. Hier werd in opgehaald door Wayne, een neger zonder boventanden die absoluut niet kan rijden, want direct bij het uitrijden, reed hij zijn spiegel aan gort. Zelf zei hij bijzonder weinig, dus besloot ik maar om wat vragen te stellen. Uiteraard vraag ik als nietswetende broekeman wat mooie plaatsen zijn in Zuid-Afrika en hoe het gesteld is met de veiligheid. Uit zijn hele geraas kon ik weinig opmaken, behalve dat de woorden 'fuck it' en 'shit' vaak voorkwamen. Ik voelde me meteen al een stuk veiliger.

Toch kwam ik ongedeerd aan bij de hostel en na Wayne wat fooi te hebben gegeven om zijn tandartsrekening te kunnen betalen, liep ik naar binnen. Hier werd ik heel vriendelijk ontvangen en naar mijn kamer geleid. Ik kon kiezen tussen een rammelend stapelbed en een tweepersoons matras. Als ik had geweten dat in het onderste bed van de stapelbedden twee leuke Nederlandse meiden lagen, had ik niet gekozen voor het tweepersoons matras.

Nadat ik alle spullen een plek had gegeven (lees: mijn schoenen naast mijn bed had gegooid en mijn trui in de hoek had gegooid) en ik mezelf de tijd had gegund om alle indrukken te verwerken, besloot ik om Kaapstad te gaan verkennen. Wat is Kaapstad een afknapper. Het is precies Asterdam, alleen met meer blanken. Gelukkig kreeg ik naderhand te horen dat Kaapstad geen goede afspiegeling is van Zuid-Afrika. Na een nieuwe trui en een handdoek te hebben gekocht bij de plaatselijk V&D, ging ik maar weer terug naar de hostel in de hoop nieuwe mensen te leren kennen.

De kennismaking was niet bijster interessant, maar het kwam er wel op neer dat ik ging eten met twee Engelse jongens, die best aardig zijn, maar alleen maar denken met de inhoud van hun onderbroek. Daarna ging ik nog op stap naar de cocktailbar met deze jongens en de twee Nederlandse meiden van de kamer. Aangezien je daar de lekkerste cocktails krijgt voor 3,50 euro, werd het behoorlijk gezellig, maar ik was te moe om echt te kunnen genieten. Ik ging dan ook als eerste, om half 1, naar bed.

Vandaag heb ik een wijntour gedaan. Dat houdt in dat je met een aantal mensen in een klein busje naar verschillende wijngaarden gaat om daar wijn te proeven. Mijn God, wat was ik naar de klote na de derde wijngaard en we hadden er nog een voor de boeg. Hier kregen we gelukkig wat te eten en konden we het rustiger aan doen. Van de terugrit heb ik helemaal niets meer meegekregen. Sterker nog, ik begin nu pas, om 21.10uur wat bij te komen. Dat is ook wel nodig, want over twintig minuten moet ik weer klaar staan om cocktails te gaan drinken.

Klaar voor vertrek

Ik lig hier op mijn oude slaapkamer op de bank. Om me heen is het een ongelofeljke zooi: Boeken, papieren, frutsels die mee moeten, condooms en andere dingen die nooit gebruikt worden, alles moet nog een plek krijgen. Ik heb alleen helemaal geen zin om ze die plek te geven.

Afgelopen zaterdag heb ik afscheid genomen van de meeste vrienden, de belangrijkste twee,Thijs en Laurie,komen komende zaterdag aan de beurt. Gisteren heb ik afscheid genomen van Debby, een hele mooie jonge vrouw waarvan ik het jammer vind dat haar niet eerder heb leren kennen. Vanavond zeg ik gedag tegen Kim. Haar woorden blijven als een kapotte platenspeler door mijn toch al zo chaotische kop spoken: 'Je moet gewoon gaan. Het voelt goed. Ik heb vertrouwen in je.' Op de een of andere manier zorgen deze woorden ervoor dat mijn laatste restje drempelvrees verdwijnt.

Gisteravond ben ik nog bij het graf van mijn opa geweest, dat doe ik vaker als ik steun nodig heb. Alleen, toen ik gisteren voor het graf stond, kwam ik tot de ontdekking dat ik helemaal niet de behoefte had om mijn opa om steun te vragen. Ik wilde hem gewoon vragen om met me mee te reizen, voor de gezelligheid. Ik heb geen extra steun in de rug meer nodig. Ik ben nu echt helemaal klaar met alles en wil het liefst nu direct in het vliegtuig stappen. Niets houdt me nu nog tegen.