Het was best lekker om weer terug in Thailand te zijn. Het straatvoer was precies zoals ik het me herinnerde, de mensen waren bijzonder aardig zoals gewoonlijk en Thailand blijft spotgoedkoop. Toch voelde het anders dan de eerste keer, maar ik kon niet precies aangeven waardoor dat kwam. Nu weet ik het wel, maar deze conclusie bewaar ik tot het einde van het verhaal.

Mijn enige doel was om Ineke op te zoeken in de grensplaats Mae Sot, dus op mijn derde ochtend in Bangkok stapte ik op de bus. De rit naar de grens met Myanmar (Birma) duurde zo'n 8,5 uur. 8,5 uur is op zich al best lang om in de bus te zitten, maar wordt nog langer als je een krijsbaby een paar stoelen achter je hebt zitten. Ik ben een kindervriend, maar dit geval mocht van mij echt het raam uit. Gelukkig was er een vrouw met kinderervaring (de moeder had dit duidelijk niet, arm mens) die het kind bij tijd en wijle wist te sussen. Hoe dan ook, ik was heel blij toen ik aankwam in Mae Sot. Al schreeuwend verdween het kind per taxi in de verte en ik kon eindelijk even genieten van mijn rust, terwijl ik wachtte op Derina uit Ierland die mij zou komen ophalen. Binnen een kwartier was ik bij het huis en kon ik mezelf gaan installeren.

Ineke zou pas twee later weken aankomen, dus gedurende die tijd had ik het huis voor mezelf. Op zich heerlijk, maar er was alleen maar een douche en toilet, dus voor de overige basisbehoeften moest nog gezorgd worden. Lang verhaal kort: Ventilator, wc-papier, matrasje een kussen, stroomkabels en prullenbakken stonden bovenaan het verlanglijstje. In Mae Sot wonen wordt al snel saai als je niets te doen hebt. Via Ineke had ik contacten gekregen binnen een school voor Birmese vluchtelingen, genaamd Hsa Mu Htaw, dus hier stond ik twee dagen later op de stoep. Het is echt onbeschrijfelijk wat hier gebeurde: Als lange Hollander kom je aan met je veel te kleine fietsje en direct komen er ergens tussen de twee en acht (verschilt per dag) kinderen aanrennen om je fiets en je tas aan te nemen, die ze voor je wegzetten. Ik was meteen verliefd! Het schoolhoofd kwam ook al meteen aanlopen om me te ontvangen, een ander kind kwam met een doos tissues aanlopen tegen het zweet dat zich inmiddels over mijn hele lijf had verspreid en de overige leraren waren simpelweg heel vriendelijk en hartelijk. Tijdens de lunch bespraken we wat we gingen doen. Geweldige strategie: Als je iets van me gedaan wilt krijgen, bespreek dit dan tijdens het eten. Het plan was dat ik de volgende dag mee zou lopen om te observeren en daarna zou ik 6 uurtjes in de week Engels gaan geven. Niet veel, maar beter dan niets!

Het lesgeven is heel apart, heel basaal. De kinderen kennen heel weinig Engels, dus moet ik heel veel gebruik maken van afbeeldingen, gebaren en herhaling, veel herhaling. Het belangrijkste is nog wel om het simpel het houden. Naast een school, is Hsa Mu Htaw ook een thuis voor zo'n twintig kinderen, die hier iedere dag slapen, omdat hun ouders geen tijd hebben vanwege werk (ze werken belachelijk lang voor belachelijk weinig geld) of omdat ze gewoonweg geen ouders meer hebben. Hun levensvreugde en vriendelijkheid is (of zo lijkt het in ieder geval) niet minder om. Zelf blijf ik ook sporadisch op school overnachten. Sterker nog, op dit moment zit ik in de computerruimte, waar ook mijn bed is opgemaakt, dit verhaal te typen, met het Boeddhistisch avondgebed als mijn achtergrondbegeleiding en muggen en een duizendpoot om mij gezelschap te houden.

Vorige week zaterdag kwam Ineke aan en de bedoeling was dat we samen een tijdje in het huis zouden gaan wonen. Hier wil ik eigenlijk geen woorden aan vuil maken, maar het komt erop neer dat ik na vijf dagen een andere slaapplaats mocht gaan zoeken. Nog meer reden om hier op school te overnachten.

Ik heb veel en lang nagedacht over wat ik eigenlijk wil gaan doen. Hier in Mae Sot blijven om les te blijven geven? Verder reizen door Zuid-Oostazie? Naar huis komen zodra mijn visum verlopen is? Naar een ander werelddeel afreizen? De beslissing werd een stuk makkelijker gemaakt door het bericht dat oma een hartaanval had gehad (ze is weer op de been gelukkig): Na Thailand ga ik nog heel even naar Maleisie en Singapore en 2 oktober kom ik naar huis. Eindelijk is de knoop doorgehakt en voor de eerste keer sinds een lange tijd slaap ik weer echt lekker.

Ik ben jullie nog een conclusie verschuldigd, met de reden waarom Thailand dit keer anders aanvoelde. De eerste keer in Thailand voelde het als een groot avontuur, een waarvan ik geen genoeg kon krijgen. Alles was geweldig. Deze keer voelde het echter meer als een vakantie. Eigenlijk voelde het al langer als een vakantie, al vanaf China. Als je de prijzen blijft vergelijken met Nederland, dan weet je opbewust dat je niet voor een lange tijd wilt blijven. Ook al was er niets met oma gebeurd, zou ik waarschijnlijk dezelfde keuze hebben gemaakt. Ik ben kortweg zo'n beetje klaar met rondreizen en uit een rugzak leven. Ik wil wel dit deel van Zuid-Oostazie even afmaken en dan is het mooi geweest...