Dit verslag wordt een verslag van een periode waarin weinig nieuws is gebeurd, maar als ik te lang wacht worden er mensen ongeduldig en krijg ik dreigmails waarin ze me bedreigen. Bovendien, als ik nog twee weken wacht, weet ik niet meer dat er in de afgelopen periode niets bijzonders is gebeurd. Met andere woorden, dit verhaal wordt net als een sportverslag: Iedere kleine gebeurtenis wordt opgeblazen alsof het iets geweldigs is.

Na vertrek van de twee Chinezen was ons Nederlands Wing Chunteam nog maar drie man sterk: Mark, Jean-Paul (hierna te noemen: JP) en ondergetekende. Maar eigenlijk was dit wel fijn, want dat betekende meer persoonlijke aandacht van de 64-jarige Sifu, die toch al zo'n moeite had met zijn lessen goed te organiseren voor vijf man. Dit had echter ook een downside: Met JP kon ik het echt niet vinden. Hij had verwacht om alleen les te krijgen en om het nog leuker te maken oefenden we in 'zijn' appartement. De irritatie tussen ons was dan ook duidelijk te proeven en die resulteerde dan ook in een stoot op mijn Jerommekeborstkas tijdens een routine-oefening. Hij deed zich niet eens de moeite om zich te beheersen en het leek er ook niet op dat hij er op een of andere manier spijt van had. Maar goed, de Sifu zag het ook en de afkeurig die zijn gezicht uitstraalde vond ik eigenlijk wel genoeg. Niemand wordt er gelukkiger van als we ons als een stel kleine kinderen gaan gedragen. Ik besloot om hem verder gewoon te negeren en alleen als de Sifu dat vroeg om met hem te oefenen.

De training verliep verder prima: Ik heb geleerd om me te verdedigen tegen personen die kleiner zijn dan ik (groter zijn moeilijk te vinden in China), de omtrek van mijn armen is 10cm groter en ik kan nu door een muur slaan. Het eten in Foshan was ook erg lekker, alhoewel al die restaurants zo langzamerhand wel mijn oren uitkwamen. Mijn opa zaliger zei altijd: 'Als het eten je de verkeerde kant uitkomt, is het tijd om te gaan', dus stapte ik gisteravond op het vliegtuig naar Bangkok. Ik heb trouwens wel nog zeven liter zweet uit mijn t-shirt kunnen wringen van de zenuwen, want ik had niets geregeld voor Thailand: Geen visum en geen terugvlucht. Gelukkig ben ik een knappe jongen en was de stempelmadam oud en versleten, dus een fliterige lach was genoeg om een 30-dagenstempel te krijgen. Lang leve Thailand!

In de laatste week zijn al mijn plannen weer gewijzigd, ik zei het jullie nog. In plaats van direct naar het zuiden af te reizen, blijf ik zeker een maand in Thailand. Nu zit ik in Bangkok, maar overmorgen vertrek ik naar Mae Sot. Het plan was dat ik Ineke (oude scoutingvriendin) zou gaan bezoeken, maar nu ben ik al eerder dan haar daar. De schat laat me in haar (nog) lege huis slapen, wat betekent dat ik hoogstwaarschijnlijk aan het werk gezet wordt om alvast de boel voor haar in te richten. Ja, ze heeft het goed voor elkaar. Ik ga ook lesgeven in Mae Sot, als ik het goed heb begrepen Engels en rekenenen misschien nog wat meer. Ik ga weer een leuke en leerzame tijd tegemoet...