In Zuid-Korea had ik alles gedaan wat de moeite waard was: na mijn laatste verhaal ben ik nog naar de DMZ (DeMilitairised Zone (de bufferzone tussen Noord- en Zuid-Korea)) geweest en dat was het zo'n beetje. Het is voor de backpacker echt aan te raden om dat niet vanuit Seoul te doen, want daar betaal je je bont en blauw aan een toer, maar vanuit het noord-oosten. Daar kun je makkelijk met het openbaar heel dichtij komen en bij het afzetpunt, moet je natuurlijk wel vriendelijk blijven lachen, krijg je zo een lift naar de DMZ. Ideaal en lekker avontuurlijk. Seoul viel tegen toen ik daar weer terug kwam. De eerste impressie was er vanaf en ik had nu ook meer van het mooie land gezien. Daarnaast was het weer gewoonweg bagger, dus was ik voor de helft van mijn tijd gedwongen tot binnen blijven en prutsen op internet.

De vlucht van Seoul naar Hong Kong, via Shanghai verliep zonder problemen. Mijn bagage ophalenverliep zonder problemen. Transport naar Foshan verliep zonder problemen: er was zelfs een directe bus vanaf het vliegveld. De grens oversteken van Hong Kong naar China (bij Shenzhen) was een ramp. In Shanghai hadden ze namelijk mijn paspoort bestempeld toen ik aankwam en een uur later toen ik weer vertrok. Ze verzekerden me op het vliegveld dat, alsje China binnen 24 uur weer verlaat, je geen visum nodig hebt en dat die stempels ook niet zouden worden gezien als verblijf in het land. Nou, vertel dat die douanebeambten maar. Mijn God, wat een randdebielen waren dat zeg. Als je mensen aan de grens laat werken, zorg er in ieder geval voor dat ze weten hoe het systeem werkt. Drie kwartier lang zat ik in de bus te wachten, zwetend en zeikend van de zenuwen, om uiteindelijk te horen dat het goed was. Ze hadden gewoon een mooie stempel met 'cancel'door mijn oude stempels gezet en het probleem was opgelost. Ik voelde me trouwens ook best lullig ten opzichte van de andere passagiers in de bus, die samen met mij braaf op mijnpaspoort mochtenwachten.

's Avonds laat kwam ik aan in Foshan bij een hotel en daar werd ik opgehaald door de meester die mij zou trainen. Zijn Engelse naam is Benjamin Lu, maar ik hou het gewoon op shifu. Hij is een man van +/- 1,70m, 64 jaar (waarvan 50 jaar Wing Chunervaring), maar hij ziet eruit als 50. Als ik over 35 jaar ook zo uitzie, geef ik een groot feest. We trainen met een kleine groep van eerst 4, dan 5 en nu 3 (Nederlanders!) man, dus de begeleiding is geweldig en de onderlinge band is ook behoorlijk sterk, ook al is de kans op irritatie ook best aanwezig. We trainen iedere dag van 10.00-11.30u en van 15.00-16.30u in een klein appartment met een ventilator. Dieis ook wel nodig, want hetis hier nu hondsbenauwd.Daarnaast doen we nog oefeningen voor onszelf in de ochtend- en avonduren. Drie uur per dag trainen klinkt in eerste opzichtalsof je behoorlijk veel vrije tijd hebt, maar de dagen vliegen voorbij. Iedere dagen lunchen en dineren we met z'n allen en per maaltijd ben je hier in China makkelijk een uur tot anderhalf uur kwijt. Op zich is het wel gezellig en als je met z'n allen eet, krijg je ook veel variatie (iedereen bestelt een gerecht en daar kan iedereen van pikken), maar soms is het ook wel wat veel van het goede. Vaak geef ik meer geld uit dan ik zou willen(sorry, ik blijf een backpacker), omdat anderen vlees bestellen en ik heb soms ook het gevoel dat ik geleefd word, omdat anderen veel keuzes voor mij maken. Gelukkig houdt de gezelligheid en het lekkere/goede eten de overhand, dus is dat een offer dat ik best kan brengen. Nieuwsflits: Ik ben weer begonnen met een beetje vlees te eten. Ik heb het ook wel nodig, omdat de trainen toch best intensief en ik betaal er ook voor. Maar vegetarisch blijft toch mijn favoriet. Macht aan de groente!!

Even nog wat meer achtergronden over Foshan. Foshan (spreek trouwens uit: Fosan) is de geboorteplaats van Ip Man, de meester van Bruce Lee, die hier Wing Chun onderwees. Er zijn verschillende theorieen over het ontstaan van deze vechtkunst, maar de waarheid is in de geschiedenis verloren gegaan. Wel is zeker dat Wing Chun de naam van de vrouw (!) is die deze kunst in China openbaar maakte. Het is dan ook ontwikkeld door (of voor) een vrouw om zich te kunnen weren tegen veel sterkere mannen. Ik had verwacht dat er veel meer Kung Fuscholen in deze stad zouden zijn, maar dat valt reuze mee. Ook is het lang niet zo toeristisch als ik had verwacht, behalve dan het Ip-Man memorial. Voor iedereen die de film Ip-Man heeft gezien: Fosah ziet er absoluut NIET zo uit als in de film. Een aantal decennia geleden hebben ze alle oude huizen afgebroken en vervangen door nieuwbouwwoningen (die ernu inmiddels weer uitzien als puin (foto's komen later)), waardoor er niets is overgebleven van de oude stijl, iets waar ze nu wel spijt van hebben. In de film woonde Ip Man overigens in een groot huis. Dat is ook niet waar, hij scheen behoorlijk arm te zijn. Shifu woonde in dezelfde straat als hij, voordat Ip Man naar Hong Kong verhuisde en daar was niets rijks aan. Voor de goede orde: Shifu is niet getraind door Ip Man, maar door iemand van een andere Wing Chunstijl, die wel gestudeerd had onder Ip Man.

Over twee weken vlieg ik naar Thailand. Ik wilde eerst naar Indonesie vliegen, maar na wat zoeken vond ik een vlucht naar Bangkok voor 224USD. Wel de moeite waard om mijn plannen wat om te gooien. Ik ben dus nu van plan om via Thailand naar Maleisie, Singapore enIndonesie te gaan. Ik ben benieuwd hoe lang dit plan stand houdt.....