Met een schijtvisum en een teleurgesteld gevoel ging ik weer terug naar China. De treinrit was aangenaam, maar net als de heenreis enorm benauwd. Zelfs van op het bed liggen zweette ik al als een otter. Daarnaast had ik veel instant-voer bij me dat je met kokend water moest aanmaken, dus veel verkoeling had ik ook niet. Deze treinrit bleek echter maar een voorbode te zijn van de rest van mijn tijd hier in China.

In Hong Kong had ik helemaal geen zin om te trainen en voelde me behoorlijk futloos en lui, maar mijn kick-assgevoel kwam weer meteen terug toen ik op de school aankwam. De palen en blokken lonkten naar mijn benen en ik moest me dan ook direct in mijn tenue hijsen om te gaan trainen. Na een week rust leek het alsof ik mijn benen in mijn nek kon leggen en een marathon kon lopen. Wat een heerlijk gevoel! De hele omgeving ademde ook een energie (of steer of vibe, het is maar welke naam je eraan wilt geven) die ik de grote stad niet voelde.

De eerste week was echt heerlijk, alles ging geweldig en ik bleef maar trainen. Op school gaat nu het gerucht dat ikniet menselijkben, maar een machine. Altijd leuk om zoiets te horen. Maar ik de laatste week heb ik wel bewezen dat ik nog steeds mens ben. Hetwerd steeds warmer, maar mijn tijd op school was beperkt dus ik wilde er echt alles uithalen wat erin zat. Op een gegeven moment zat ik echt aan de schijterij, wat een signaal van mijn lichaam is omhet rustiger aan te doen, zeker in deze hitte. Maar het was wel nog te controleren, dus besloot ikom gewoon door te knallen. Pas toen ik na een mislukte salto door mijn rug ging, besloot ik om mijn Supermanpak uit te trekken en mijn lichaam zijn nodige rust te geven. De temperatuur liep daarbij ook op tot tegen de 40 graden, dus het was ook in dat opzicht beter om te dimmen. Daarnaast deed niemand op school die dagen niets, dus ik hoefde me niet bezwaard te voelen dat ik minder deed.

In de weekenden ging ik terug naar het hostel in de stad, maar voor mijn gevoel ging altijd terug 'naar Nicky', de vrouw die in dit hostel werkte en hier echt als een grote zus voor iedereen was. Maar na een ruzie met de eigenaresse, een paar dagen geleden, is ze vertrokken en met haar het huiselijke gevoel. Dus nu zit ik hier wat mijn tijd te verdoen in een hostel dat zienderogen achteruit aan het gaan is. Vandaag zijn pas de prullenbakken van eergisteren geleegd en sommige onbeslapen bedden zijn al twee dagen niet opgemaakt. In Deng Feng zijn er wel nog een paar dingen om te zien, maar eigenlijk ben ik gewoon te futloos op die te bezichtigen. Vandaag ben ik nog even terug gegaan naar school. Daar kreeg ik weer echt zin om te gaan rennen en vanalles te doen, maar inhet stadje zelf hangt echt een bijna misselijk makende lucht. Vandaag valt het eerlijk gezegd nog wel mee, dus ik denk dat ik mezelf maar eens onder mijn kont ga schoppen.

Je komt trouwens heel wat vreemde gasten tegen als je in een Kung Fustadje zit. De meeste blanken zijn wel serieus, maar er zittenook een aantal sensatietoeristen tussen. De grootste weirdo was een Amerikaan (typisch?) die zichzelf als een soort Shaman zag. 'I'm a healer. I'm gonna heal the mountain and I'll be back next year', waren de laatste dingen die hij tegen mij zei. Bedankt, tot ziens en hoie!

Ik heb China nu van een heel andere kant leren kennen en ben tot de conclusie gekomen dat ik hier absoluut niet zou willen wonen. Toen ik vorig jaarrondreisde, zag ik alleen maar de mooie kanten en het plezier,maar die illusie is als een zeepbel uiteengespat.Ik heb in de afgelopen twee maanden de verrotte kanten van dit land gezien en geloof me, dat zijn er nogal wat. Simpel voorbeeld: De shifu van de school, een van de meest liefdevolle en respectabele mensen die ik ooit heb ontmoet,werd vier weken geleden bezocht door de politie en werd beboet met 1000 yuan. Reden: Hij had buitenlanders op de school en hij had niet al hun papieren in orde. Werkelijke reden: Alles was in orde, maar de shifu slijmt niet bij de overheid, dus naaien ze hem even, omdat ereen jaar geledentwee Amerikanen (weer typsich?) bij hem trainden die voor overlast zorgden.Ja, ik weet het, er zijn mensen thuis dit me dit al hebben verteld. Maar ik ben hardleers.

Mijn conclusie: China kan heel mooi zijn, maar is ook verrot. Ik haal uit het land wat ik eruit kan halen en verder blijf ik er lekker weg.