Ik vond het heerlijk om weer terug op school te zijn. Iedere dag trainen, lol trappen, een lekker middagdutje en iedere avond met een voldaan gevoel het bed in kruipen. Utopia is er niets bij. Maar aan alle mooie liedjes komt voortijdig een einde als je bijvoorbeeld geen visum hebt.

De makkelijkste oplossing was om een visum aan te vragen in Zhengzhou, een busrit van 1,5 uur van DengFeng vandaan. Het leek heel erg makkelijk, maar toen ik bij het kantoor aankwam, werd ik doorverwezen naar een ander kantoor. Bovendien kreeg ik te horen dat ik een bewijs van verblijf nodig had, dat ik weer in DengFeng moest ophalen. Toch maar eerst dat ander kantoor proberen. Die Chinese muts achter het loket vond het zichtbaar genieten om mij te zien kruipen voor mijn visum. Tot overmaat van ergernis kon ik daar een visum krijgen voor maximaal 10 dagen. Achterlijke schijt...... wat ze was. Helemaal geïrriteerd keerde ik met lege handen terug. De beste oplossing bleek dan toch om op en neer te reizen naar HongKong. Een enkele rit duurde 25 uur, maar dan was het tenminste goed geregeld. Bovendien wilde ik HongKong toch al bezoeken, dus twee vliegen in een klap.

De rit naar HongKong was behoorlijk aangenaam. In het begin word je wat raar aangestaard, maar als je vriendelijk 'nihau' zegt, klaren alle gezichten op en beginnen ze meteen in het Chinees te kletsen. Ik weet niet wat ik vervelender vind: Vreemde gezichten die me aanstaren, of mensen die in een volledig onbegrijpelijke taal beginnen te kletsen, waardoor ik een tomatenkop krijg. Ik moest stiekem toch wel lachen om mijn eigen onvermogen om me verstaanbaar te maken. Rond 22.00uur kwam ik aan in Shenzhen. Om over land HongKong in te mogen, moet je eerst via deze plaats de grens door de duane. Het leek precies op een vliegveld, maar het ging heel makkelijk. De metro was ook goed geregeld, dusrond middernachten na een beetje zoeken kwam ik aan bij gebouw waar mijn hostel was. De ingang was vergeven van de Indiërs die me overal naar binnen probeerden te lokken. 'My friend, come to my hostel.Yes, Tokyo Hostel is my hostel.'Mijn handen begonnen te kriebelen en ik kreeg direct de neiging om mijn rechtervuist in zijn gezicht te boren. Toen ik aankwam in mijn hostel, bleek dat de Indiër, wiens gezicht ik had willen herinrichten, de waarheid sprak. Het hostel zelf was wel erg aangenaam en de eigenaar was, in tegenstelling tot zijn landgenoten, heel vriendelijk.

Het eerste punt op mijn agenda was het aanvragen van een visum. Ik had verwacht een visum voor drie maanden te krijgen, maar het beste wat kon krijgen, was een double-entry, waarbij ik maximaal een maand in het land mocht blijven. Ik begin China echt steeds meer een schijtland te vinden. De mensen zijn super, maar de overheidmaakt het je echt onmogelijk om optimaal van dit land te genieten.

Nu zit ik dus in HongKong de toerist uit te hangen. Het is een mooie stad, makkelijk om rond te reizen, aardig wat dingen om te zien, maar in het centrum vind je nergensdie lokale winkeltjes waar je goedkope rijst of noodlesoep kunt krijgen. Je hebt wel overal 7-Eleven, McDonalds en Starbucks, dus ik voel me nu, na vier dagen HongKong, zonder training, behoorlijk vatsig en eerlijk gezegd kan ik niet wachten tot ik morgenvroeg weer op de trein kan stappen.

Ik klink nu misschien wat negatief, maar ik heb het wel gezellig gehad hier en ik mag niet klagen. De afgelopen dagen heb ik behoorlijk veel opgetrokken met een meid uit Engeland (nee, alleen de dagen, niet de nachten), Jessica. Het is fijn om iemand om iemand te treffen met hetzelfde doel en budget als jezelf. Vreemd en toch typisch eigenlijk: Vorig jaar vond ik heerlijk om rond te trekken, om zoveel mogelijk mensen te ontmoeten, als ik met iemand langer dan twee dagen had rondgetrokken, had ik er genoeg van (uitzonderingen daargelaten), maar nu vind ik het veel fijner om meerop een plek te blijven en met dezelfde mensen om te gaan. Ik merk dat ik iedereen op school toch wel mis. Waarschijnlijk word ik een dagje ouder...