Het is weer ruim twee weken geleden dat ik een verhaal heb geschreven en jullie zullen wel denken dat ik niet meer aan het thuisfront denk. Mijn excuses voor alle emotionele problemen die ik jullie heb bezorgd. Hopelijk kan ik het hiermee goedmaken: Sorry, sorry, sorry. Ik zal jullie nooit vergeten!!!

Ik was dus in Kingston, de voormalige hoofdstad van Canada en van daaruit kreeg ik van de eigenaresse van het hostel een lift naar Ottawa, de huidige hoofdstad. Wat een schat van en vrouw, of had ik dat in het vorige verhaal al een keer gezegd. Ik weet het niet meer. Ottawa is, weliswaar de hoofdstad, maar het is eigenlijk een heel intiem stadje, met als hoogtepunt de Parliament Hill, het parlementsgebouw. Hier kun je een gratis rondleiding krijgen en het is best interessant. Je leert wat over de geschiedenis van Canada, niet dat die zo uitgebreid is (200 jaar), en het is best leuk om een parlementsgebouw van binnen te bekijken. Ze zijn hier behoorlijk open in dat soort zaken. Maar het mafste was nog de Light Show op Parliament Hill, die iedere avond om 22.00uur plaatsvindt. Het hele parlementsgebouw wordt een half uur lang verlicht, meer een kunstwerk dan een lichtshow.

Ik had me voorgenomen om deels door Canada te liften, om geld uit te sparen. Vol goede moed stond ik met een bordje 'Montreal' langs de autoweg, maar ruim twee uur staan en een politiewaarschuwing was 40 dollar voor de bus ineens niet meer zo heel veel. Op zich wel balen, maar ik heb het in ieder geval geprobeerd. Rond 15.00uur kwam ik daar aan en aangezien ik te groen was om een metrokaartje te kopen, kon ik in de brandende zon, en geloof me, de zomer is hier nu echt op z'n hoogtepunt, naar het hostel lopen. De wandeling duurde en half uur. Zelfs alle zwervers die ik onderweg tegenkwam en in Montreal zijn dat er nogal wat, stoven alle kanten uit, toen mijn okselodeur hun neusgaten binnendrong. Gelukkig werd ik niet gearresteerd wegens het in gevaar brengen van de openbare gezondheid of iets dergelijks en wonder boven wonder werd ik het hostel binnengelaten. Na een half uur lang opfrissen kon ik er weer tegenaan en ben ik Montreal maar eens gaan verkennen. Op zich is het niet echt een bijzondere stad, maar de mensen zijn best laid-back. Overal vind je parken waar je kunt rondhangen. Menigeen, en niet alleen zwervers, brengt hier de nacht door op een bankje. Het enige echte hoogtepunt is Parc Mont Royal. Vorige week zondag was hier een 'gathering of the drums'. Menig hippy kwam hier met een trommel naartoe om in een kring te tam-tammen. O ja, voordat ik het vergeet, Montreal is voornamelijk Frans. De naam komt dan ook van Mont Royal.

Na drie dagen Montreal wilde ik naar het westen. Op het internet boekte ik een buskaartje van Montreal naar Vancouver, een busrit van 75 uur en 35 minuten. Yeah baby! Na anderhalve dag kwam ik aan in Winnipeg, waar ik een goddelijke inval kreeg: In Saskatchewan, niet ver van North Battleford, heb ik familie wonen en het zou zonde zijn als ik niet even langs zou komen. Dus om 8.00uur 's ochtends pakte ik de telefoon: 'Hey, met Paul uit Nederland, kan ik langskomen?' 'Ja hoor, kom gerust!' Dus hup, nieuw buskaartje gekocht, in Canada kun je eenvoudig je buskaartje wijzigen, en na een busrit van nog eens veertien uur werd ik opgepikt door mijn achternicht. Ik had verwacht dat ik raar aangekeken zou worden, aangezien alles op de laatste minuut was geregeld, maar ik werd met open armen ontvangen. Ze verbleven de zomer in een vakantiehuisje aan Turtle Lake. Wat een paradijs! Heel relaxed huisje, prachtig meer, de hele ochtend vissen in een eigen vissersboot, knallen op een jetski, waterskieën en voor de rest barbecuën, bier drinken en niets doen. Van mijn discipline (vegetarisch leven, Taiji oefenen iedere dag enz..) was al snel vrij weinig meer over, maar het was het waard. Wat hebben we een lol gehad, vooral omdat ik absoluut niet kon waterskieën. Jetskieën kon ik gelukkig wel. Heerlijk om met 70k/uur over het water te vegen, tegen de ondergaande zon in. Als dit het hiernamaals is, bekeer ik me tot ieder geloof dat me dit belooft. Vissen was ook een groot feest. Ik had nog nooit een lijn uitgegooid en beetje stuntelig wierp ik mijn eerste lijn in het water, maar binnen 10 seconden had ik beet. Ik ben ervoor in de wieg gelegd...

Het was niet alleen lol, maar het was ook een hele ervaring om bij familie te blijven die ik nog nooit had ontmoet. Maar na een paar dagen was het toch wel mooi geweest. Ik kon hier makkelijk weken blijven, maar er was nog veel meer te zien. Weer stapte ik op de bus naar Vancouver, waarvoor ik nog steeds dat ene buskaartje had. Eigenlijk moest ik 15 dollar betalen om de datum te wijzigen. 'Oh, they never look at that. Just hop on.' zei de overgewichtige maar lieve vrouw achter de balie. Hoera, weer 15 dollar uitgespaard. Hiervan kan ik weer naar de kapper. De mensen in de bus zijn allemaal heel aardig, maar er zitten me toch een paar sjonnies tussen. Nogmaals, heel aardig, maar intellegentie is niet hun sterkste punt en ze laten het voortdurend horen.

In Regina moest ik vier uur wachten op de aansluiting, dus ben ik maar wat rond gaan banjeren. Uiteindelijk kwam ik uit in een achterwijk, waar ik ineens aangsproken werd door een familie die voor de deur zat te drinken. Ach, ook zij waren hartstikke vriendelijk, maar ik had heel sterk het vermoeden dat dit een inteeltfamilie was. Niet te omschrijven, je moet ze echt gezien hebben. Na nog eens 26 uur in bus, met een extra twee uur vertraging, kwam ik dan eindelijk aan in Vancouver. Ik heb nog niets van deze stad gezien, dus dat staat op planning van vandaag. Het hostel waar ik nu in zit, is niet het meest florisante, dus waarschijnlijk wissel ik vandaag of morgen nog even van hostel.

Ik heb nog ruim een maand om het westen te bekijken. Meer dan genoeg tijd. Ik hoop dat ik kan ervaren hoe de First-Nation People (zoals de Indianen hier genoemd worden) leven. Er zijn nog een paar dingen die ik wil doen: Een wandeling maken door de Rocky Mountains, nationale parken bezoeken, fruit plukken in Oganagan Valley, maar ik hoop echt dat het me lukt om een reservaat te bezoeken. Dat zou echt een nieuw hoogdtepunt zijn.