Van Australie naar Canada, van een kind onder de evenaar (wiekent hem nog? Kinderen voor Kinderen) naar een land boven de evenaar. Ik had wel verwacht dat het een hele andere wereld zou zijn en dat ik in een klimaatschok terecht zou komen, maar niet op deze manier. In Sydney was het zo'n tien graden, in Toronto zo'n dertig. Als je dan ook nog je zonnebrandcreme kwijt bent, is het helemaal feest.

In het vliegtuig vanuit Sydney was het duidelijk dat ik naar de VS vloog. Letterlijk de helft van de passagiers had een overgewicht en ik zag zelfs een man die gewoon niet uit zijn stoel kon komen. Waarom mag ik maar 20kg bagage meenemen als zij 120kg meezeulen? Het leven is niet eerlijk. Na zo'n 13 uur vliegen kwam ik aan inLos Angeles en daar mocht ik 3 uur wachten op mijn vlucht van 4 uur naar Toronto. In Toronto aangekomen moest ik met de bus, metro en weer met de bus naar het hostel. De laatste 2km moest ik lopen, omdat de bus ineens niet verder ging. Met andere woorden: Ik was moe en stinkendnaar zweet toen ik in het hostel aankwam en ik wilde slapen. Gewoon slapen. Je weet wel, met je ogen dicht en niemand die je lastig valt. Blijkbaar hebben ze in dat hostel een andere definitie van het woord slapen, want na drie uur relatieve rust werd ik wakkergetrommeld door een Engelsezatlap die de kamer in kwam strompelen en luidkeels begon te bazelen omdat hij zijn bed niet vond. Vijf minuten later viel hij uit zijn bed (stapelbed, bovenste bed) en voor de rest van de nacht heeft hij net zo hard liggen snurken als Geert Wilders klaagt over allochtonen in Nederland.

Hoe dan ook, de dagen daarna heb ik me toch bij elkaar geraapt om Toronto te gaan verkennen, maar ik moet zeggen dat ik niets aan deze stad vind. Het is groot, grauw en grijs en van dit soort steden heb ik al genoeg gezien. Het enige wat wel best aardig was, was Toronto Island. Dit was meer een groot groen park, lekker om wat rond te hangen en te lezen en na te denken over alles. Vooral dit laatste heb ik heel veel gedaan. Als je van een knus huiselijk leven naar een onpersoonlijke stad als Toronto gaat, voel je je al snel eenzaam, zeker als het hostel je ook niet bepaald een huiselijke sfeer beidt.

De Niagarawatervallen stonden hoog op mijn steeds kleiner wordende prioriteitenlijstje, maar ik vond ze eigenlijk een afknapper. Ze waren heel mooi, begrijp me niet verkeerd, maar alles er omheen was helemaal volgestort met Beton waar overal of een draaimolen, of een ijssalon, of een casino de kop op stak. Ik had verwacht iets van een natuurpark te vinden, geen pretpark. De Amerikaanse kant, je kon via een brug van Canada naar Amerika wandelen, was wel mooier om te wandelen, maar daar kon je de watervallen alleen maar van de bovenkant zien.

Al met al, Toronto is schijt en ik moest hier zo snel mogelijk weg. Woensdag boekte ik de bus naar Kingston en daar zit ik nu nog. Kingston is een heerlijk klein historisch plaatsje, vol oude gebouwen en kerken, heel veel kerken. De bevolking hier is weliswaar over het algemeen oud, maar heel vriendelijk en op iedere doordeweekse dag bieden ze in de St. George's Cathedral om 11.00 uur een gratis lunch aan. Paul + gratis lunch = (100 punten voor het meest creatieve antwoord). Voor de goede orde, Kingston was zo'n 200 jaar geleden de hoofdstad van de Canada, voordat deze status verplaatst werd naar Ottawa, omdat Kingston te dicht tegen de Amerikaanse grens lag en dus te kwetsbaar was voor aanvallen.

De eigenaresse van het hostel is ook een schat van een vrouw en ze had wel wat werk voor me in ruil voor gratis onderdak. Rondreizen en overnachten in Canada is duur en ik ben bijna blut, dus alles wat ik tegenkom, pak ik aan. Ik had het niet beter kunnen treffen: Twee dagen 'werken' in een huis, meer een kraakpand, zo goed alsin the middle of nowhere, direct naast Lake Ontario en in ruil mocht in daar twee nachten blijven. Het werk hield in dat ik de boel wat aan moest vegen en de ergste troep moest opruimen. Alles bijelkaar was dit misschien drie uurtjes werken en voor de rest heb ik wat in de zon gelegen, rondgehangen, in het meer gezwommen en geslapen. Vanavond ga ik verven in het huis van de dochter van de eigenaresse en als ik dit goed doe, kan ik dat morgen weer doen en krijg ik nog extra betaald ook. Als Nederland de WK nou nog wint, is mijn weekend helemaal goed.

Sinds Australie is mijn hele idee van rondreizen heel anders geworden. Ik weet niet of dat komt doordat ik het huiselijke mis, of doordat Canada heel duur is om rond te reizen, maar ik merk dat het vuur aan het doven is. Ik heb hier nog steeds de tijd van mijn leven, maar het is toch anders. Ik heb absoluut nog geen zin om terug te gaan en ik ben bang dat ik weer snel ga settelen als ik weer eenmaal terug ben. Hier heb ik mezelf op betrapt toen ik in Perth zat. Als er in ieder geval iets is wat ik niet wil, dan is het simpelweg mijn oude leven weer oppakken en verder gaan waar ik gebleven ben. Maar goed, me zorgen maken heeft geen zin, nu moet ik gewoon vooruit blijven gaan.