Op dit moment is het dinsdagmiddag enmorgenvroeg om 5.45uur vertrekt mijn vliegtuig naar Sydney. Vanavond eet ik met Gina onze symbolische laatste pizza, die we ook aten in St. Lucia (waar ik haar heb leren kennen in Zuid-Afrika), en dan is gedaan met de gezelligheid. Entoch voelt het niet echt alsof dit het einde is. Misschien is het omdat ik het niet wil zien, of omdat er echt een vervolg aan vast zit, ik weet het niet. Er is maar een manier om daarachter te komen en dat is door verder te gaan.

Ik heb echt een geweldige tijd gehad hier met Gina, Jan en in mindere mate Ron, want die zag ik bijna nooit, maar het was soms ook heel verwarrend. Alleen in een nieuwe omgeving, bij mensen die je niet tot last wilt zijn, met Gina als enige vriend, dat maakt je extra kwetsbaar en onzeker. Gevoelens gaan met je op de loop, je probeert je draai te vinden in het huishouden en als dat even niet lukt, voel je je een nietsnut en een last. Tenminste, dat was bij mij het geval. Aan de andere kant maakte dit alles een deel van het gezin, in plaats van een gast.

Ik heb vandaag niet bijzonder veel tijd meer om deze update af te maken, dus beperk ik me vanaf nu tot het beschrijven wat wat we hebben gedaan. Als ik in Sudney ben, maak ik dit verhaal af. Dan heb ik hopelijk ook weer wat meer grip op wat ik voel.

Twee weken geleden kregen we een extra gast, Phakamani. Hij was een jongen uit Zuid-Afrika, uit de buurt van Durban, die hier naar scholen kwam om te vertellen over scholen in de streek waar hij vandaan kwam. Het was best interessant en grappig om hem over de vloer te hebben, zeker om een paar woorden Zulu te leren. Direct nadat Gina hem op het vliegtuig had gezet, vertrokken we met z'n vieren naar Donnelly River, om daar een weekend in een hutje te overnachten. Steenkoud in het midden van de nacht, maar heerlijk knus. Je gaat naar bed en wordt wakker met de kangoeroes, kleurrijke papegaaien vliegen je de hele dag om de oren en emu's vallen je de hele dag lastig omdat ze honger hebben. Als je je verveelt, maak je een wandeling door het bos om te genieten van de enorme bomen en de absolute stilte die er heerst.

Eenmaal terug begon de werkweek weer: Tuinieren en collecteren. Tuinieren was gezellig, collecteren niet, maar dit bracht wel meer geld in het laadje. Gina en ik zijn nog een paar keer naar het strand gegaan om van de zonsondergang te genieten, maar de eerste keer was het te bewolkt en de tweede keer waren we te laat. Tja, wat doe je in zo'n geval? Dan kun je maar een ding doen en dat is kleren uittrekken en in je ondergoed in het water springen. Lol, maar steenkoud.

Afgelopen zaterdag hebben we geprobeerd om naar de Pinnacles te rijden, zo'n kleine 300km ten noorden van Perth, maar uiteindelijk kwamen we erachter dat dit niet meer haalbaar was, dus draaiden we maar om en reden naar de chocoladefabriek. Ook leuk, en lekker! Uiteindelijk kwamen we uit bij Alfred's Kitchen, een plek waar ze heerlijke hamburgers verkopen. De beste hamburgertent ter wereld is trouwens Jus Burgers. Helaas had ik mijn camera niet bij me, maar mijn God, die hamburgers zijn reusachtig. Hoe ik die kangoeroeburger ooit naar binnen heb kunnen werken is me nog steeds een raadsel.

Zometeen ga ik maar eens beginnen met mijn tas in te pakken, dat scheelt morgenvroeg weer 10 minuten. Op zich wel grappig als ik mijn garderobe vergelijk met de die van de rest van het huishouden. Ik heb in totaal vier paar sokken, vier onderbroeken, drie t-shirts, twee truien, handschoenen, een muts en een paar schoenen en meer heb ik de aflopen tien maanden niet nodig gehad. Ik weet waar ik geld op ga uitsparen als ik weer terug ben!

'Als ik weer terug ben' klinkt heel raar. Aan de ene kant wil ik dolgraag iedereen weer zien, aan de andere kant is er nog zoveel te doen. Ik heb wel al wat ideeen voor de toekomst, maar die staan nog allemaal in hun kinderschoenen, dus die hou ik nu nog even voor me.

Binnen een paar dagen, in Sydney,schrijf ik weer een nieuwe update. Dan heb ik alles beter op een rijtje en kan ik wat neutraler schrijven.