Perth, een stad helemaal aan de andere kant van Australie, een stad waarvan ik nooit gedacht had dat ik daar daadwerkelijk naartoe zou gaan. Een maand lang bijna bij iemand wonen die ik acht maanden geleden maar een dag heb gezien, wat een fantastisch en achterlijk idee. In het vliegtuig kon ik alleen maar denken: 'Waar ben ik in Godsnaam aan begonnen?'

Aangezien het vliegveld van Perth net zo groot is als een schoenendoos, hoefde ik niet lang naar Gina te zoeken. Bovendien had zij mij eerder in de smiezen (en ik deed nog zo mijn best om niet op te vallen), dus dat maakte het al helemaal makkelijk. De klik was er direct weer, dus alle zorgen in het vliegtuig verdwenen als sneeuw voor de Australische zon.

Toen we een half uur later bij Gina thuis aankwamen, kreeg ik mijn bed toegewezen en werd ik volgepropt met muffins. De moeder van Gina maakt de lekkerste chocolademuffins, ik moet een manier zien te vinden om haar mee te smokkelen naar Canada.Even de familie voorstellen: Gina, Jan (moeder van Gina, spreek de naam trouwens uit als Jen (van Jenny)),Ron (de vriend van Jan) en Ashley (dochter van Ron, die hier ook een kamer heeft). Gina heeft nog een broer, David, die woont een deur verder en heeft dus ook de titel als buurman. Dan is er nog Penny, een 15-jarige hond die het heerlijk vindt om je voor de voeten te lopen. Mijn bijnaam is trouwens Mr Clogs.Het beeld bestaat nog steeds, overal op de wereld, dat de mensen in Nederland op klompen rondlopen.Ik heb die naam maar ook aangenomen om me voor te stellen aan nieuwe mensen, aangezien Gielen best lastig uit te spreken is in het Engels. 'Hello, my is Paul Clogs, nice to meet you.' Het leuke is dat ze pas raar opkijken als Gina of Jan begint te lachen.

Op de zaterdag dat ik aankwam hebben we niet veel gedaan, maar zondag zijn we naar een Australian Footballwedstrijd geweest, de Freemantle Dockers tegen North Melbourne. Wat een geweldige sport. Het is een kruising tussen rugby en voetbal, wat meer in de richting van rugby. Ik heb me helemaal hees geschreeuwd, maar het was het meer dan waard. De wedstrijd was een slachting in ons voordeel, dus we konden met opgeheven hoofd huiswaards keren.

Maandag werd het tijd om op zoek te gaan naar werk. Ik had dit best onderschat, want zonder werkvisum is dit behoorlijk moeilijk (slechte voorbereiding meester Paul), maar aan het einde van dedag had ik toch wat gevonden als melkman. Ze vroegen niet naar mijn visum en zei niets. Kat in het bakkie dacht ik. Tot ik de dag erop een contract moest tekenen, waarop ik mijn tax file number moest invullen en laat je hier nou net dat achterlijk, nutteloze visum voor nodig hebben.

Er zat dus niets anders op dan verder te zoeken naar werk. Gelukkig kan Jan meer dan alleen heerlijke muffins maken: Ze is tuinvrouw en ze bood me aan om met haar tuinen te onderhouden. Gezellig werken en ze betaalt best goed. Daarnaast kreeg ik in een hostel een telefoonnummer van een zekere Jim, die een liefdadigheidorganisatie runt en hij heeft backpackers nodig om voor hem te collecteren. Nou, alles is meegenomen. Het werk zelf is dodelijk saai. Je staat van 8 tot 5 voor een supermarkt met je vriendelijkste lach met een bus te rammelen, in de hoop dat mensen er wat in gooien. Om 17.00uur word je opgehaald, wordt het geld geteld in een een of ander achterbuurtappartementje en krijg je 40% van wat je hebt opgehaald. Lekker voor de collectant, maar als de collectant al 40% krijgt, kun je nagaan wat de vriendelijke man van de organisatie zelf houdt en hoeveel er daadwerkelijk naar het goede doel gaat. Het goede doel is trouwens blinde sporters (weer) een sport te laten beoefenen. Al met al heb ik deze week toch aardig wat gewerkt en verdiend, en dat zonder werkvisum. Wie zegt dat zwartwerken niet loont?

De dagen zien er over het algemeen hetzelfde uit: Overdag werk zoeken of werken, afhangende van de situatie op dat moment en 's avonds met z'n allenlekker eten, televisie kijken, kletsen en naar bed. Waar ik wel van schrokwas dat ik, toen ik een paar dagen geleden in mijn privedagboek aan het schrijven was, helemaalniet meerwist wat ik de drie dagen van tevoren had gegaan. Ze lijken nu allemaal hetzelfde. Van de actieve backpacker is momenteel weinig over. Heel typisch hoe snel je settelt als je een lekker knus onderkomen hebt gevonden. Mijn drang om te reizen is momenteel redelijk ver richting het nulpunt gedaald. Op zich is dat niet zo erg, aangezien ik nu geld moet verdienen, maar hopelijk komt die drang wel weer als ik op 30 juni naar Sydney vlieg. De weekenden besteden Gina en ik trouwens wel goed om vanalles te doen en te bekijken. Nu is ze een week voor haar naar Adelaide en Melbourne om daar een jongen uit Zuid-Afrika rond te leiden. Dinsdag komt ze terug, dus dat betekent dat ik me tot die tijd zelf moet amuseren. Gelukkig ben ik daar best goed in geworden sinds de afgelopen negen maanden. Bovendien is er genoeg werk te doen, dus ik mag niet klagen.

Wat me de laatste tijd het meeste bezig houdt, is de vraag of ik uberhaubt wel terug wil naar Nederland. Australie is echt een geweldig land en Perth is een superstad. Er zijn heel veel verschillende nationaliteiten, er is vanalles te zien en te doen en iedereen is vriendelijk. Een stom voorbeeld: Iedereen, maar dan ook echt iedereen bedankt bij het uitstappen de buschauffeur. Dat hoef je in Nederland niet te verwachten van al die PVV-stemmers. Wat een achterlijk land zijn we geworden.Oeps, een politieke uitspatting. Gelukkig ben ik niet meer in China.Hoe langer ik in Australie zit en hoe meer ik hoor en nadenk over Nederland, des te minder zin krijg ik om daar weer mijn oude leven op te pakken.