Met Thijs door Australie karren, lekker auwhoeren, kangoeroes aanrijden en Aboriginals fotograferen, dat was het beeld dat ik voor me had toen ik China achter me liet. Verder had ik totaal geen idee van wat ik moest verwachten, hoe ik me moest gedragen en welke schoenen Thijs aan zou hebben.

Toch wel wat nerveus stapte ik uit het vliegtuig. Onnodig, want voor dat ik er erg in had, stond hij voor mijn neus en waren we weer als vanouds aan het lachen, gieren, brullen. We hebben nog een dagje door Cairns gewandeld en wat foto's gemaakt. Cairns was echt een hele omschakeling voor me. Iedere keer als ik een blanke zag, en op zich waren dat er toch wel aardig wat, dacht ik dat we in een toeristenplek waren uitgekomen waar alles drie keer zo duur was. Welkom terug in de westerse beschaving Paul! Ook de hostel was heel anders dan dat ik gewend was. Zo'n 75% van de hostelbewoners zuipen zich helemaal lam, blijven tot 15.00uur in bed liggen en herhalen dit ritueel tot het geld op is. Zonde van je geld, van het land en van je leven...

De tweede dag gingen we onze felbegeerde camper ophalen en na al het papierwerk te hebben geregeld, mochten we dan toch eindelijk op weg. Links rijden, links schakelen, rechts de handle voor de lampen, gelukkig zaten de pedalen wel nog op de juiste plaats, anders was het helemaal feest. De eerste dag reden we zo'n uurtje of vier, vol van alle indrukken die het landschap ons aanbood. Iedere keer als we weer een heuveltje over gingen, doemde er weer een nieuwe heuvel op en stroomde er weer wat kwijl uit onze mondhoeken.

Ons eerste doel was om tot Ayer's Rock (in Uluru Park in het centrum van Australie) te komen, een rit van zo'n 2777km. Om dit doel op tijd te bereiken, hebben we iedere dag zo'n 700km op te teller gezet, dus dat betekende om 8.00uur de weg op en aangezien onze camper behoorlijk veel dorst heeft, konden we dus niet harder kunnen dan 100km/uur rijden. Lekker rustig cruisen over wegen die vaak zo'n 500km lang rekten en dan rond 17.00uur eens gaan zoeken naar een slaapplaats. Tussendoor bekeken we nog even Rainbow Valley en op een goede avond bereikten we Ayer's Rock. We waren net op tijd voor de zonsondergang, dus foto's maken, eten en naar bed. De volgende dag waren we er weer om 6.00uur voor de zonsopgang, reden we nog even langs de Kata Tjuta en hup door naar Kings Canyon. Hier waren we weer op tijd voor de zonsondergang, dronken nog een biertje en gingen weer naar bed. De geschiedenis herhaalt zich zegt men, dus moesten we weer om 6.00uur op voor de zonsopgang om vervolgens met een compleet nuchtere maag en zonder water een wandeling te van 6km door de Canyon te maken. Een geweldige wandeling, maar nooit meer zonder voedsel. Na het ontbijt stapten we weer in de camper (en de geschiedenis blijft zich herhalen) en op weg naar de oostkust. We gingen er stiekem vanuit dat we boven Alice Springs naar het oosten konden rijden, maar deze highway bleek onverhard te zijn. Voor ons arme campertje is dit een beetje te veel gevraagd, wat betekende dat we ruim de helft van de heenweg ook weer terug moesten. Een beetje eentonig, maar gelukkig lag er voldoende roadkill, vooral koeien en kangoeroes, die toch weer een beetje leven in de brouwerij brachten. Mijn God, op een gegeven moment reden we over een stuk weg van zo'n 23km, waar we meer dan vijftig dode kangoeroes hebben geteld. Lang leve de road train.

Na vijf volle dagen rijden kwamen we gisteren aan in Surfers Paradise, zo'n beetje de Lloret de Mar van Australie (volgens Thijs dan, in ben daar nooit geweest), hopende om hier een middagje aan het strand te liggen. Helaas was het weer depressiever dan de garderode van oudtante Trees, dus moesten we genoegen nemen met een wandeling van zo'n twee uur. Daarna zijn we nog gratis op stap geweest, (Thijs in zijn staptenue, ik in mijn korte broeken versleten T-shirt, raad een wie er meer succes had?) en rond 2.00uur waren we weer terug. Vandaag rijden we naar Brisbane en uiteindelijk moeten we weer bij Cairns uitkomen. Hier hebben we nog zo'n 12 dagen voor, dus nu kunnen we eindelijk lekker rustig gaan kachelen.

Het reizen met Thijs op zich... De eerste week samen was de moeilijkste week die ik de afgelopen acht maanden heb ervaren: Het met iemand samen reizen en dus niet meer zonder meer mijn eigen plan kunnen trekken was wennen, maar vooral de verschillen in leefstijl zorgden voor botsingen. Ik was de afgelopen acht maanden gewend en genoodzaakt om alleen te kopen en te verbruiken wat ik echt nodig had en voor mij kon dit gewoon doorgaan, omdat mijn reis ook gewoon doorgaat. Thijs heeft deze noodzaak niet gehad en voor hem is deze reis een vakantie, dus hij wilde gewoon lekker kopen en doen en het geld boeide hem niet. Hier hebben we het vaker over gehad en na een week zijn we er toch in geslaagd om allebei water bij de wijn te doen, al denk ik dat de wijn van Thijs nu toch wel iets meer aangelengd is, waar ik hem wel heel dankbaar voor ben.

Als ik terugkijk op de afgelopen twee weken, met alle ups en downs, moet ik zeggen dat ik het niet anders had verwacht en ik had ook niet gewild dat het anders was gegaan. We hebben weer veel van elkaar kunnen leren en ik heb zelf nu geleerd om mijn ervaringen van de afgelopen acht maanden op een constructieve manier toe te passen in de westerse wereld.