Als je een jaar lang rond wilt trekken, moet je wel heel erg budget leven. Dat houdt in dat je alleen het hoognodige koopt, eet in kleine lokale restaurantjes of je voedsel inslaat in supermarkten en dat je het uitgaan beperkt tot een minimum. Dit is een leven waar ik heel snel aan gewend ben geraakt en eigenlijk vind ik het een hele prettige manier van leven. Sommigen begrijpen het niet en vinden dat ik geen lol heb. Ze zijn in een ver land om te feesten, te stappen en te zuipen. Prima, moeten zij weten, maar zo kom ik niet een jaar rond.

Vorige week werd het toch weer eens tijd om de bar op zoeken en even los te gaan. Een hele gezellige tent, leuke muziek, veel achterlijk dansende Chinezen, maar door de prijs van het bier werd het een nuchtere avond. Hier liep ik Corina weet tegen het lijf, een schat van een meid die ik in de Wu Wei Si (in Dali) had ontmoet. Zij was van de mensen die zei dat ik niet wist hoe ik lol moest maken. Blijkbaar wist zij het wel, want een half uur later stond ze buiten te wankelen, trippend op de combinatie van alcohol en cocaine die ze ergens op de kop had weten te tikken. 'Paul, help me!' 'My face is falling apart'. 'Where are you?' 'I'm diying...' 'Please don't leave me.' Het enige wat ik voor haar kon doen, was haar op de wc zetten, in bed leggen met fles water en troosten. Hoera, wat hebben we een lol! De volgende morgen heb ik haar weer opgezocht en gelukkig ging het al wat beter. Tot op de dag van vandaag blijf ik mailtjes van haar krijgen over hoe dankbaar ze me is en hoezeer zij fout zat. Meid, dat jouw manier van lol maken fout was, wist ik allang. Jammer dat je er op zo'n manier achter moet komen.

Na Yangshuo ben ik naar Guilin getrokken.Guilin zou een mooie stad zijn, maar ik zou het eerder charmant willen noemen. Toegeven, er zijn veel mooie plekken, maar het is ook heel dik aangekleed. Ik vond Guilin net een oude vrijster die op zaterdagavond in haar mooiste kleren en juwelen aan de bar zit te wachten op haar prins. Mooi van buiten, maar diep van binnen is het gewoon een stad. Geen slechte stad overigens, maar het toerisme verneukt wederom veel moois.

Ik had weinig verloren in Guilin, dus de volgende dag zat ik in de trein naar Luoyang. Dit was ook gewoon een stad, maar hier viel tenminste wel gewoon doorheen te wandelen. Wat wel typisch is voor dit soort steden, is dat je als blanke bijna twee meter lange kaaskop overal een attractie bent. Er was een klein winkeltje waar ik iedere morgen mijn ontbijt ging halen (choladekoekjes met joghurt, lekker gezond) en iedere keer kwamen er mensen naar binnen om mij mijn inkopen te zien doen. Ze stonden letterlijk in een rijtje te kijken hoe ik afrekende in mijn gebrekkig Chinees en ik bleef maar vriendelijk lachen. De titel 'Viva la diva' die ik zo'n drie a vier maanden geleden in Thailand had gebruikt, was hier beter van toepassing geweest. Op zich is het allemaal wel grappig, maar na twee maanden wordt het o zo vermoeiend.

De stad zelf had niet zo veel te bieden, maar niet te ver van de stad ligt de Shaolin Tempel en het dorpje Chen Jia Gou. De Shaolin Tempel was heel mooi, maar ook weer toeristisch (hoe kan het ook anders in China). De Kung Fushow was wel heel indrukwekkend. Foto's maken had weinig zin: Ze waren gewoonweg veel te snel voor mijn simpele camera, maar gelukkig werkte filmen wel. Ik heb alleen nog geen manier gevonden om de filmpjes op deze site te zetten zonder tussenkomst van YouTube. De belangrijkste reden om Shaolin Tempel te bezoeken, was omdat ik vond dat ik hier geweest moest zijn, niets meer dan een attractie, leuk om over op te scheppen.

Chen Jia Gou echter was iets dat ik echt gezien wilde hebben, voor mezelf. Dit kleine dorpje, dat je niet vindt op de kaart van China, is de geboorteplaats van Taiji. Het was niet heel makkelijk om daar te komen, maar echt alles zat mee. De bus zette me zo dichtbij mogelijk af, daar stopte een Chinees koppel langs de weg om een foto met mij te maken en boden me een lift aan naar het dorp (het was anders 25 min lopen, op zich ook geen probleem). In het dorp vond ik na tien minuten een student die als gids wilde dienen. Hij was echt heel aardig en kon me vanalles over de kleine dingetjes uit het dorp vertellen, waar ik anders nooit achter zou zijn gekomen. Er was een hele buitenlander in dit dorp, een 16-jarige Duits meisje die hier een jaar lang intensief traint. Respect! Ik zouhet niet kunnen. Bijna het hele dorp beoefent hier trouwens Taiji (Chen stijl) en de sfeer die hier hangt is dan ook bijna magisch, onmogelijk om uit te leggen. Alsof mijn geluk niet op kon, liep ik direct na mijn Tour de Chen Jia Gou een bus tegen het lijf, waardoor ik mooi op tijd was voor de laatste bus naar Luoyang en daar aangekomen was ik weer precies op tijd voor de stadsbus terug naar het hostel. Chen Jia Gou komt op mijn 'Places to go back to-list'

Ik ben nu echt helemaal met China. Tot die conclusie kwam ik tijdens mijn bezoek aan de lokale kapper. Ik wilde mijn kop weer kaal hebben, maar in plaats daarvan begon ze me te wassen en achteraf weigerde ze me te scheren. Normaal zou ik hier hard om kunnen lachen, maar ik was nu best opgefokt. Gelukkig vond ik kort daarna een kapsalon, waar ze wel wisten hoe het hoorde, maar ik bleef geirriteerd voor de rest van de avond. In Lianyungang heb ik meester Liu Yong de bijnaam Liu Qing Bou gekregen. Dit betekent zoiets Liu (familienaam) Heldere/Pure Golf. Ik had geen betere naam kunnen bedenken. Over het stukje helder / puur mogen jullie zelf jullie oordeel vellen, ik ben een echte golf. Zowel lichamelijk als geestelijk ben ik altijd in beweging, maar het kappersvoorval was voor deze golf toch wel een duidelijk tegen dat hij een beetje moet temperen.

Ik zit nu in Beijing, heb niets meer te doen, hoef niets meer te zien en besteed mijn tijd met het kijken van films, wat bijslapen, de was doen, dat soort dingen. Ik verheug me enorm op mijn reis door Australie. In Cairns ontmoet ik Thijs, een van mijn oudste en beste vrienden sinds mijn jeugd en samen knallen we een maand in een camper door Oost-Australie. Ik ben benieuwd hoe deze reunie gaat verlopen. Dit is de eerste keer sinds acht maanden dat ik weer iemand van thuis in levende lijve zie.

Morgen laat ik Azie achter me, dat ik ondanks alle beproevingen en toestanden echt wel ga missen. Ik ben de afgelopen acht maanden heel veel in beweging geweest. Ik hoop dat ik dit vol kan houden en ook de westerse beschaving kan overspoelen met mijn levensvreugde, sores en helderheid.