Dali is de perfecte stad om bij te komen, rond te hangen, lekker wat te drinken, maar je wordt er ontiegelijk lui van. Lui zijn kan ik ook in Nederland, dus werd het tijd om weer verder te trekken. Om met de trein naar Kunming te gaan, moest ik met de bus (45 min) naar het nieuwe deel van de stad. Daar kocht ik braaf volgens het boekje mijn kaartje en aangezien de trein pas om 21.00uur vertrok, hing ik voor de rest van de dag wat rond ik dit stadsdeel. Alles was mooi geregeld en tegen vertrektijd ging ik weer eens terug naar het station. Daar kwam ik erachter dat die Truus van het loket mij een kaartje voor de dag erna had verkocht en bij Tante Truus was omwisselen onmogelijk. Boh, wat was ik pissig. Maar aangezien kwaad worden me niet naar Kunming bracht, zat er niets anders op dan terug te gaan naar het hostel, waar ik met hard gelach werd ontvangen, en terecht. Achteraf had ik nog geluk gehad ook, want mijn dagboek lag nog in het hostel. Weer het bewijs dat alles gebeurt met een reden.

De volgende dag heb ik niet veel meer gedaan dan dvd's kijken, genieten van de regen en wachten tot ik op de trein kon stappen. Om 21.00uur stapte ik op de trein en na een redelijk brakke nacht met veel tussenstops, lichten die voortdurend aangingen en veel geklets van in- en uitstappende Chinezen kwam ik om 5.30uur aan. Geduldig heb ik een uur gewacht tot de eerste stadsbus door een onvriendelijke dikke Chinese werd bemand, zodat ik uiteindelijk om 7.00uur bij het nieuwe hostel aankwam. Wegens plaatsgebrek werd ik daar op de bank gedeponeerd, heb nog wat slaap ingehaald en ben vervolgens Kunming ingewandeld. Ik had gemengde verhalen over Kunming gehoord, maar ik vond deze stad heel prettig om doorheen te wandelen. Daar heb ik voor de eerste keer in mijn leven een WalMart gezien. Yeah, wat een levensverruimer! 's Avonds ben ik met een stel op stap gegaan in een typisch Chinese club. Het kostte twee uur om er een te vinden om uiteindelijk bij een club uit te komen die om de hoek van het hostel lag. Ik ben er nog steeds niet over uit of dit een homoclub was of niet, maar ik was de attractie van de avond. De avond lang werd ik aangestaard en uitgenodigd door net iets te foute jongens. Ach, je bent er maar een keer, dus besloot ik om het spelletje mee spelen en ik heb er een hele gezellige avond aan overgehouden. Chinezen kunnen overigens absoluut niet dansen!

Ik heb mijn tijd genomen om Kunming te bekijken. Zo heb ik nog een dag besteed om de bioscoop te vinden, heb nog wat typische stadsfoto's gemaakt en heb nog wat oefeningen gedaan in een klein parkje. Chinezen vinden het trouwens geweldig om een westering taiji te zien beoefenen in het park. Na de derde dag was het tijd om weer op de trein te stappen. Vlak voordag ik vertrok, kwam ik erachter dat ik mijn onmisbare en prachtig gedetailleerde kaart van China kwijt was. Ik kon het hostel wel tot op de grond toe platbranden, maar aangezien ik geen lucifers had, zat er niets anders op dan naar de trein naar Guilin te gaan, waarvoor ik trouwens al bijna te laat was. Toen ik daar aankwam, kreeg ik ze echt op mijn sodemieter van de conductrices. Kom op zeg, ik had nog twee minuten over.

Mijn doel was niet Guilin, maar Yangshuo, een klein mooi plaatsje net onder de grote stad. Overal word je overvallen door chauffeurs die je voor een "special price" naar Yangshuo willen brengen. In mijn woordenboek staat "special price" synoniem voor "hello, I'm a friggin' rip-off". Tussen alle vriendelijke afzetters vond ik toch mijn weg naar het busstation en uitendelijk de juiste bus. Yangshuo is echt een wonderschone plek, maar helaas ben ik niet de enige, met als gevolg dat dit plaatsje vol zit met toeristenwinkeltjes. Vandaag heb ik met mijn Franse kamergenote een fiets gehuurd en zijn we door de rijstvelden en de dorpjes gefietst. Echt een ongelofelijk prachtig landschap en ik heb mijn camera weer eens flink laten knallen. Het enige probleem is dat de mensen nooit op de foto willen, dus zat er niets anders op dan de stiekeme respectloze achterbakse toerist uit te hangen. Wat een lol met de camera, zeker als je een foto weet te maken van een opa die zijn 1-jarig kleinkind voor zich houdt om hem aan de rand van het pad te laten kakken.

Morgen ga ik weer terug naar Guilin. Het landschap is prachtig, maar ik heb weinig behoefte om rond te hangen in een stad waar je het dubbele moet betalen voor een tros bananen en het driedubbele voor een biertje in een bar. Bovendien was een dag fietsen wel genoeg om alles te zien. Ik heb extra tijd genomen om ook nog Guilin te bekijken en nu ben ik daar heel blij mee. Ook hoef niet veel meer van China te zien. Voordat ik terug ga naar Beijing, wil ik alleen nog naar Luoyang, zodat ik tijd zat heb om op mijn gemak die stad te bekijken en naar Beijing te gaan. Het laatste waar ik nu nog zin in heb is tijdsdruk.