Wu Wei Si (Wu Wei Tempel), een plek van vrede, rust en spiritualiteit.... Tot twee weken geleden. De eekhoorns vluchtten alle kanten op, de bomen verloren hun bladeren en de monniken raakten spontaan aan de schijterij, want Paulus kwam daar met z'n maatje 46 aanstampen, een schoenmaat waar ze in heel China geen raad mee weten. Serieus, ik heb in heel China nog geen passende schoenen of sandalen kunnen vinden. Echt rampzalig. Maar goed, nu niet te veel afdwalen.

Vanaf het moment dat ik bij de tempel aankwam, voelde ik de rust en het klinkt misschien raar, maar nog voordat ik een voet in de tempel had gezet, wist ik dat ik hier moest zijn. Het geluk was aan mijn zijde, want het was etenstijd en ik kon direct aanschuiven. Ik kreeg een kommetje en eetstokjes in mijn handen geduwd en hier zou ik voor de rest van mijn verblijf voor moeten zorgen. Mijn overige bezittingen werden direct overbodig door dit almachtige gereedschap. Deze avond werd er niet meer getraind, dus kon ik me na het avondeten op mijn gemak voorbereiden op de zware week vol taiji die me te wachten zou staan.

De volgende ochtend (de meest sadistische zaterdagochtend uit mijn leven) werd ik rond 5.15uur door klokkengelui en gezang gewekt, terwijl de ochtendtraining pas rond 7.00uur zou beginnen. Half slapend, half wakker heb ik deze tijd overbrugd en om 7.00uur stond ik met kleine oogjes klaar voor de training, die achteraf best wel meeviel. Een paar honderd meter naar een riviertje hardlopen en vervolgens met een steen op je bol, als het even kon zonder handen, terug wandelen naar het klooster. Om 8.00uur was het tijd voor het ontbijt, dat bestond uit dumplings (kent iemand het Nederlandse woord hiervoor?) en sojamelk. Nadat ik helemaal vol zat van dit heerlijke maal, had ik tot 9.00uur om even uit te buiken. Ik had echt niet zoveel moeten eten, want ik kreeg het zwaar tijdens mijn eerste training.

We (ik was niet de enige allochtoon in de tempel) werden helaas niet getraind door de meester zelf, maar door enkele kinderen, in bijzonder door de 16-jarige Long Fei. Hij studeerde pas zo'n drie jaar kungfu, maar met die kleine opdonder wil je echt geen ruzie krijgen. Het trainingsschema was iedere dag hetzelfde: Eerst opwarmen: Strekken, nog meer strekken, elkaar armen, benen en rug strekken en balansoefeningen. Dit duurde in totaal ruim een uur. Daarna de echte taiji- of kungfu-oefeningen, afhankelijk van wat je had gekozen. Als je voor kungfu had gekozen, kon je zo'n drie kwartier lang slagen en trappen oefenen en peentjes zweten. Koos je voor taiji, kon je gedurende dezelfde tijd heel langzaam op en neer wandelen, waarbij je iedere keer andere bewegingen moest maken met je armen. Klinkt saai, maar dit was puur concentreren en mijn benen brandden als nog nooit gevoren. Rond een uur of elf hadden we een half uur pauze, die ook hard nodig was. Het laatste half uur werd besteed aan het oefenen van de vorm.

Om 12.00uur was lunch, die iedere dag bestond uit rijst met groente. Tot de volgende training, die begon om 16.00uur, kon je uitrusten. De middagtraining was in principe hetzelfde als de ochtendtraining, alleen iets ingekort. Om 18.00uur was het tijd voor het avondeten, dat iedere dag bestond uit (alweer) rijst met groente. Rond 18.45uur was het avondgebed. De eerste drie dagen heb ik hier niet aan meegedaan, omdat ik te moe was, maar ik kwam na de derde dag toch tot de conclusie dat als je toch eenmaal in een klooster leeft, je het beter meteen goed kunt doen. Vanaf de vierde dag heb ik dan ook braaf iedere avond met het gezang meegedaan. Ik had helemaal geen idee wat ik aan het kwaken was en ik voelde me net een 7-jarig jochie dat met z'n eerste Engels popliedje meezingt. Hey, het gaat om het idee. Vanaf 9.30uur moest iedereen stil zijn en na een dag trainen was ik hier heel goed in. Op naar de volgende dag, die weer precies hetzelfde verliep.

Even enkele regels op een rijtje:

- Het is verboden voor mannen en vrouwen om in dezelfde kamer te slapen en geen seksueel contact.

- Roken, alcohol, drugs en seks zijn verboden.

- Geen korte broek, mouwloze shirts of rokken.

- Draag 's nachts (vanwege slangen) en tijdens de training geen sandalen of slippers.

- Als je de meester tegenkomt, betuig je iedere keer respect door de handen te vouwen en 'shifu' te zeggen.

- Als je het terrein wilt verlaten, laat je het aan een monnik weten, maar na 9.30uur blijf je op het terrein.

- Als je wilt relaxen, jammer dan. Het is een plaats van toewijding en inzet en hier wordt dus getraind. Zorg dus dat je altijd op tijd bent.

V oor het eten golden ook weer regels waar je toch even op moest letten:

- Je begint pas met eten als de meester het signaal geeft door 'Er mi tofo' (dat betekent 'Veel geluk', in de breedste zin van het woord) te zeggen, dat door iedereen herhaald wordt.

- Alles wat je in je kom stopt, eet je op, tot de laatste rijstkorrel.

- Als je klaar bent, sta je op in twee- of drietallen en ga je langs alle tafels waar nog mensen aan zitten en zeg je weer 'Er mi tofo'.

Eigenlijk vond ik al deze regels niet meer dan normaal in een klooster, maar in het begin was er een groep uit Israel die direct begon zeuren over de kleine dingetjes. Kom op zeg, als het je niet bevalt, sodemieter dan op. Er was er een in het bijzonder bij, die echt een luie dikke cementzak was. Hij kwam vaker ruim te laat bij het eten, voerde barweinig uit tijdens de training en liep alleen maar te klagen. Uiteindelijk kon ik hier niet meer tegen en ik heb hem hierop aangesproken. Het was misschien niet mijn positie en dit heb ik hem achteraf ook gezegd, maar hij deed wel wat beter zijn best.

Wat ik nog het meeste bewonderde aan de monniken, was hun discipline. Iedere dag, behalve donderdagmiddag en vrijdag, werd er de hele dag intensief getraind. Ik verwachtte dat ze getraind werden door de meester, maar ze deden alles zelf. Ik vraag me eerlijk nog steeds af wat de meester de hele dag deed. Ik zag hem vaker op en neer wandelen, maar nooit trainen, maar iedereen accepteert toch zonder enige twijfel zijn autoriteit. Van de week was de hele groep twee minuten te laat en mocht het hele zooitje met de benen wijd de hele ochtend op een rijtje in de brandende zon gaan staan. Op zich was dit best grappig om te zien en ze konden er zelf ook wel om lachen.

Ik was eigenlijk van plan om een week te blijven, maar na een week vond ik dat ik nog lang niet klaar was. Ik had een week taiji gedaan en wilde er nog een week kungfu aan vast plakken. Nu, na de tweede week, kan ik wel zeggen dat helemaal klaar ben. Alles doet pijn, ik ben doodop en na twee weken leven in hetzelfde ritme en zonder elektriciteit ben ik toch wel toe aan wat meer afwisseling en luxe. Ik ga zo nog even de stad in om eentje te drinken met Eva en Lorin om onze tijd samen goed af te sluiten. Ik ben benieuwd of het bij eentje blijft...