Na de vijfde dag in Chengdu begon de sleur er een beetje in te raken en we weten allemaal wat je moet doen als de sleur erin komt: Precies, ga naar Lijiang! Ik had naar Litang, in de richting van Tibet willen gaan, maar door 'politieke omstandigheden' zijn alle wegen in die richting gesloten. Ik heb de regering in alle talen twaalf keer vervloekt, maar ik zal de details zal ik maar niet openbaar maken. Als je bij het trein- of busstationeen kaartje wilt kopen, is de standaardconversatie: 'Not possible.' 'Why not?' 'Not possible.' When can I go then.' 'Don't know. Not possible.'

De rit naar Lijiang duurde 26 uur, in een sleeperbus die met een rotvaart door de bergen knalde. In deze bus leerde ik om 26 uur plat te liggen, want dat was de enige manier om enigszins in balans te blijven en niet met je hoofd het dak te rammen bij iedere hobbel (en geloof me, het waren er heel wat. Ik ben de tel kwijtgeraakt bij 239.615) en hoewel ik 26 uur heb kunnen liggen, heb ik nauwelijks geslapen. In Lijiang bleef ik in het hostel Mama Naxi, een vrouw die net even iets te veel haar best deed om als een mama over te komen. Hier kwam ik Stefanie uit Wassenaar tegen en samen hebben we straatjes van Lijiang onveilig gemaakt: Rondgewandeld in de kleine steegjes, overal foto's van gemaakt, oude vrouwtjes beroofd, dat soort dingen. Meer dan een dag heb je in dit gat vol toeristenwinkeltes, te dure restaurantjes met Yakvlees en oude vrouwtjes echt niet nodig, dus de volgende dag gingen we naar de Tiger Leaping Gorge.

De Tiger Leaping Gorge is een berglandschap dat redelijk gevuld is met kleine dorpjes. De trek door de Gorge duurt in totaal zo'n acht tot elf uur, afhankelijk van hoe hard je doorwandelt. Je kunt zelf bepalen of je ergens tussendoor wilt overnachten, of dat je de hele tocht in een dag afmaakt. Het landschap is heel erg mooi, maar ik denk dat ik inmiddels een beetje verwend ben. Na bijna zeven maanden reizen heb ik heel veel gezien en ben ik echt niet meer snel onder de indruk, dus persoonlijk vond ik het landschap 'heel aardig'. De wandeling zelf was dikke pret, maar het laatste uur van de wandeling begon Stefanie aardig ziek te worden en waren heel blij dat we bij Tina's hostel aankwamen. Het hostel was ongelooflijk ongezellig en koud, maar iets moderner en de sanitaire voorzieningen waren aardig. Precies wat we voor deze nacht nodig hadden. De volgende ochtenn hadden we eigenlijk de tocht willen afmaken, het was nog zo'n 1,5 uur, maar Stefanie was te ziek en moest te vaak toiletteren om door te kunnen gaan, dus pakten we de minibus terug naar het beginpunt. De weg terug was helemaal opengebroken en na een half uur schudden in de bus, moesten we eruit om over rotsblokken te klimmen en nog een half uur te lopen. Echtlijp en Stefanie werd steeds zieker. Arme meid.

Vanaf het beginpunt kun je de bus pakken naar terug naar Lijiang of verder naar Shangri-La, een half Tibettaans plaatsje. Als hier de zon schijnt is het heerlijk warm, maar als de wolken ook maar even de pret bederven, verandert dit plaatsje op 3200 meter hoogte direct in een ijsparadijs. Shangri-La was zo ver in de richting van Tibet als we konden komen, maar veel verder moesten we ook niet gaan. Stefanie had een bed nodig. In Shangri-La heb ik het mijn missie gemaakt om voor Stefanie te zorgen. Zeven maanden lang heb ik alleen maar voor mezelf gezorgd en van tijd tot tijd ben ik ook door anderen geholpen, dus mocht ik nu wel iets voor een ander doen. Bovendien had ik niet veel zin om heel veel te doen, dus dat kwam goed uit. Ik bleef rond het hostel en ging alleen van huis om eten in te slaan en na anderhalve dag in bed en de onbeschrijfelijke warmte van mijn uitstekende zorg, kon Stefanie weer op eigen benen staan. In Shangri-La is een groot klooster, de belangrijkste uit de Yunnan-provincie en echt de moeite van het bezoeken waard. Helaas vinden meer mensen dat, zodat ze hebben besloten om toegangprijs binnen een jaar te verdrievoudigen. Het klooster was heel mooi, maar het dorpje eromheen vond ik veel mooier. Hier wonen de monniken in hele eenvoudige huisjes. Echt geweldig om te zien. Aan het einde van de dag gingen we nog even langs bij een klein tempeltje, dat ik door zijn soberheid en eenvoud eigenlijk veel indrukwekkender en mooier vond dan dat klooster.

Om 20.00uur dezelfde dag vloeiden de watervallen, klonken de klaagzangen en jammerden alle moslimvrouwen ter wereld, want het moment van afscheid was daar. De nachtbus naar Dali vertrok en ik zou om 5.00uur aankomen. Dat leek me nog wel redelijk en ik had het hostel van tevoren geinformeerd, dus het moest helemaal goed komen. Wat was ik toch weer lekker naief. De busrit was hetzelfde als de vorige (bonk bonk kots) en na twee hele uren slaap werd ik om 3.00uur afgezet. Ik was doodop, had honger als een kat en ga in die conditie maar eens naar je hostel zoeken. Ik heb in totaal anderhalf uur rondgekuierd voordat ik daar aankwam. De inchecktijd was om 7.30uur, dus het was me nog even niet gegund om naar bed te gaan. Gelukkig is Jade Emu het meest relaxte hostel waar ik ooit ben aangekomen: Gratis internet, een hele relaxte tv-ruimte en een schone wc, dus alles wat ik nodig had, was voorhanden.

Ik had gehoord dat Dali behoorlijk toeristisch moest zijn en dat is het ook, maar ik vind dit wel een hele mooie plaats en het is heel makkelijk om de toeristische plekken te vermijden en echt China te leren kennen. In dit hostel, gerund door een Australier die echt weet wat de reiziger nodig heeft, tref je ook iedere dag weer nieuwe mensen. Dus als je je hier verveelt, is het echt je eigen schuld. Als klap op de vuurpijl kwam ik er vandaag achter dat er in Dali een klooster is, waar je voor 30 euro per week kunt blijven, om te leven als een monnik. Alsof dat nog niet genoeg is, kun je daar ook Taiji en/of Kung Fu beoefenen. Dit was precies waarnaar ik op zoek was en als ik dit gedaan heb, heb ik in China eigenlijk alles gedaan wat ik hier wil doen. Ik heb dan nog meer dan genoeg tijd over om rond te trekken en op mijn gemak China nog beter te leren kennen.