Volgens mij had ik de vorige keer al verteld dat ik bij Master Liu Yong was beland. Ik heb eerlijk gezegd niet de moeite genomen om mijn laatste update nog eens door te kijken... Luie, luie ik! Even voor de zekerheid: Master Liu is een Taiji (Tai Chi in het westers) meester en traint zo goed als iedereen die daar behoefte aan heeft. Hij is enorm bekend in zijn provincie en in de rest van China doet zijn naam ook wel een degelijke kerkklok rinkelen.

En daar was ik dus, in Lianyungang, een naam die ik tot op de dag van vandaag nog niet goed kan uitspreken, bij master Liu om mijn Taiji Chuan* (ja, dit is een voetnoot!) op te poetsen. Ik beoefen al twee en een half jaar Taiji Chuan, maar zo heftig heb ik nog nooit getraind, zelfs niet in het Muay Thaikamp in Thailand. 's Ochtends om 8.50uurwerd ik opgehaald van mijn veel te luxe hotelkamer om met de oefeningen te gaan beginnen. Eerst een half uur lang oefeningen doen om mijn gewrichten te openen, daarna een half uur lang bewegingsoefeningen en vervolgens anderhalf uur lang de 'vorm' (de bewegingen die we allemaal wel kennen van filmpjes op YouTube) oefenen. Zijn favoriete woord was 'again'. Iedere keer als ik klaar was: 'Again'... 'again'....'again'. Soms klonk het: 'Okay, follow me.'Gevolgd door het bekende 'again'...'again'.....'again'.... Dit duurde tot ongeveer half twaalf,want rond die tijd kwam zijn dochter uit school.Na zijn dochter thuis te hebben afgezet, gingen we naar eengoed restaurant en daarna mocht ikweer naar bed. Na een anderhalf uur slapen stond Master Liu weer voor de deur. Tijd voor de middagsessie. 'Again'...'again'...'again'... Toen ik de eerste morgen wakker werd, moest ikmijn onderbenen er weer aan lijmen.Mijn knieen hebben nog nooit zoveel geleden als in deze dagen.

Ik benin totaal vijf dagen in Lianyungang geweest, iedere dag met hetzelfde ritme en ik heb hier een geweldige tijd gehad. Nietalleen vanwege de Taiji, maar ook omdat ik overal mee naartoe werd genomen: Debesterestaurants, een theehuis, de tempel op de Monkey Mountain waar we gingen eten met een monnik, een strand, overal waar ik maar naartoewilde.Ook ontmoette ik veel studenten vanMaster Liu en kreeg zo de kans om mijn sublieme Chinees bij te spijkeren. Maar na vijf dagen wilde ik wel weer op eigen houtje verder. Ik ben hier niet om onder, weliswaar warme,vleugels te leven en ik verlangde weer naar de hostels. Bovendien had ik maar voor vijf dagen betaald. De vijfde dag pakte ik dan ook de nachttrein naar Xi'an.

Het Terracottaleger in Xi'an is een van de dingen die je gezien moet hebben als je in China bent, maar wat is Xi'an voor de rest een takkestad. Ik kwam aan om 9.00uur, ging naar het busstation, kocht een kaartje voor de bus en werd in een minibus geduwd. Ik had beter moeten weten, want in plaats van dat deze bus me naar het leger bracht, kreeg ik eerst een tour langs allerlei bezienswaardigheden, waar ik helemaal geen interesse in had, maar wel voor moest betalen. En zoals jullie weten, heb ik er een gruwelijke hekel aan om als een kuddedier behandeld te worden, terwijl er tegen me wordt aangezwetst in het Chinees. Helemaal aan het einde van de dag gingen we dan eindelijk naar de aardewerk soldaatjes, waarvoor ik inmiddels veel te moe was om er echt van te kunnen genieten. Gelukkig ontmoette ik twee Chinese studenten die net zo over de dag dachten als ik en 's avonds namen ze me mee naar een klein studentenrestaurantje waar we gezamenlijk de hele dag konden vergeten. Ach, zulke dagen moeten er ook zijn. Deze dagen maken de volgende dag weer extra mooi.

Dezelfde vond nam ik de nachttrein naar Chengdu (spreek uit: Changdu). Zestien uur lang op mijn luie gat liggen, heerlijk. Ik baalde eigenlijk wel een beetje toen de trein arriveerde. Chengdu vind ik een hele fijne stad. Mijn hostel ligt midden in een Tibettaanse wijk en het is ook echt een ervaring om te zien hoe deze mensen leven. Ze zien er ook heel anders uit dan de Chinezen. Aan de ene kant zien ze er smerig uit, maar tegelijkertijd hebben ze een hele fijne blik in hun ogen, wat ze weer een bepaalde schoonheid geeft. De eerste twee dagen heb ik weinig gedaan, behalve rondkuieren met Bodei, een meid uit Amsterdam. Ik heb lang meer zo gelachen als met haar. Samenmoesten we naar de verhalen luisteren van George, uit Ghana. Ik weet nu alles over besnijdenissen en over hoe dit mijn sexleven beinvloedt.

Chengdu staat bekend om zijn panda's en die moest ik natuurlijklijk gezien hebben. Geweldige dieren: Ze doen de hele dag helemaal niets, behalve eten en slapen. Om ze te zien eten washilarisch.Ze liggen er volledig ongegeerd bij, komen alleen overeind om wat bamboe te pakken en vallen dan weer terugop hun rug met de benen wijd. Ze leken echt net mensen in pandapakken.In tegenstelling tot andere dieren hebben ze een duim en vijf vingers, waar ze heel handig gebruik van maken. Als ze niet zo lui waren, hadden ze waarschijnlijk al het vuur ontdekt. Vandaag ben ik nog naar de Giant Boeddha geweest. Ook heel indrukwekkend, maar weer extreem toeristisch. Ik was hier dan ook heel snel klaar mee en ik heb eigenlijk weinig behoefte meer om nog veel bezienswaardigheden in China langs te gaan.

Even over China en Chinezen in het algemeen: China is een geweldig land en ik vind de Chinezen geweldig, maar ze hebben manieren waar ik echt niet aan kan wennen: Uitgebreid roggelen en spugen, luid slurpen en smekken, smerig! Maar dit is vooral de oudere generatie. Je kunt zien dat de jongere generatie anders en meer ontwikkeldis. Rondreizen in China is moeilijk, omdat alles in het Chinees geschreven staat, maar veel mensen staan wel klaar om je te helpen. Het land zelf is op veel plaatsen best verpest. Toen ik in Zuid-Afika, Thailand en India in de trein of bus zat, was het een genot om naar buiten naar de landschappen te kijken. Hier in China kijk je tegen fabrieken en werkterreinen aan. Ze hebben trouwens wel mooie parken in iedere stad en daar ga ik altijd graag naartoe.Het verkeer is zoals iedereen het wel kent van de cliches: Druk, drukker, drukst. Iedereen rijdt er door elkaar en met name de buschauffeurs zijn verschrikkelijk. Zo zat ik vandaag in de bus met een chauffeur, wiens smoelwerk op half 7 ging en waar de kwijl nog net niet uitliep. Hij dacht dat hij het monopolie had op ieder stuk asfalt in China. Hij wrong zich met zijn negen meter lange bus overal tussen en iedere keer als hij vond dat hij niet genoeg plaats had, ramde hij op de claxon. Over de Chinese overheid zal ik maar wijselijk mijn mond houden. Ik wilde eigenlijk morgen naar Lhasa, maar 'wegens politieke omstandigheden' is dit gebied weer eens een keer gesloten voor buitenlanders. Nou ja, dan maar naar het zuiden. Mijn tour de China wordt zo wel iets korter, maar ik heb dan wel meer quality time in iedere stad.

* Er is een verschil tussen Taiji en Taiji Chuan: Taiji is de filosofie, de gedachtengang die bepaalt hoe de mensen hun leven invullen. Taiji Chaun is de vechtunst, die is afgeleid van de filosofie.

Ik weet het, ik had dit best in de tekst boven kunnen verwerken, maar ik vond het gewoon leuk om er eens een voetnoot tegenaan te gooien.