Ik wist dat het in China best koud zou zijn, maar toen ik daar vorige week vrijdag aankwam, kon de klimaatshock niet grote zijn. Bewapend met twee paar sokken, twee onderbroeken, twee t-shirts, een sweater, jeans en een pet liep ik door Beijing, maar tegen -1 graden celsius (in tegenstelling tot 32 graden in Bangkok) hielp deze kledingcombinatie niet veel. Ik was dan ook heel blij dat ik de hostel makkelijk kon vinden en ik heb me daar voor de rest van de avond voor de verwarming genesteld en niemand kreeg me daar weg. De volgende dag ging ik dan ook direct op zoek naar nieuwe kleren, die trouwens heel makkelijk te vinden waren in de Silk Market. Ik heb nog nooit verkopers gezien die zo wanhopig leken om iets te verkopen. Onderhandelen was daar nog makkelijker dan ademen. Binnen twee minuten had ik een muts en handschoenen voor nog geen kwart van de prijs (en waarschijnlijk heb ik nog te veel betaald) en binnen nog twee minuten vond ik een dikke trui waarvoor ik maar mijn prijs hoefde te noemen en het was van mij.

Eindelijk goed bewapend tegen de kou was het tijd om de bezienswaardigheden van Beijing te gaan bekijken. Eerst natuurlijk de verboden stad, die echt prachtig was. Het vreemde was dat ik helemaal niet het gevoel had dat ik door een toeristische trekpleister liep, het leek gewoon een ander, weliswaar druk bevolkt, deel van China. De volgende dag waren de Lama Temple en de Temple of Heaven aan de beurt. De Lama Temple was aardig, maar ik heb al genoeg tempels gezien om nog snel onder de indruk te zijn. De monniken kwamen overigens wat arroganter over dan in Thailand, maar dat kan ook aan mij liggen. De Temple of Heaven was uniek en indrukwekkend. Rondom de tempel was een park waar mensen met van alles bezig waren: Dansen, kaarten, majong spelen (geen idee hoe dat spel gaat), voetballen met iets dat op een badmintonshuttle leek en troep verkopen. De dag daarna moest ik natuurlijk de Mega Ultra Super Lange Muur van China bekijken. Stervenskoud (-7 graden), maar door de sneeuw was dit een unieke aanblik. Aangezien het op de Muur vergeven is van de kleine trappen, was het best gevaarlijk om lange afstanden af te leggen, dus besloten we om na een dik uur weer om te draaien. Tijdens onze hele wandeling werden we vergezeld door een persoonlijke Nice Guy, die overal ongevraagd uitleg bij gaf. Aan het einde wilde hij een boek verkopen, maar ik legde hem in mijn beste Chinees uit (lees: No!) dat ik het niet wilde. Na nog een dag het Olympisch Stadion van de buitenkant te hebben bekeken, was het tijd om verder te gaan naar Suzhou.

In Thailand had ik een stel leren kennen dat in Suzhou woont en hier werd ik na een redelijk vermoeiende treinrit hartelijk ontvangen. Even ter info: In China zijn er vier treinklassen: Soft sleeper, hard sleeper, soft seat en hard seat. De sleeper is voor nachtelijke ritten natuurlijk het beste, maar ik kon alleen nog maar een hard seat krijgen. Die was best oke, maar niet ideaal als je wilt slapen, zoals ik dus. Toen ik bij Birgit en Holger (uit Duitsland) aankwam wist ik niet wat me overkwam: Een appartement, luxe en ruim, met een eigen slaapkamer, de was werd voor me gedaan, ontbijt werd voor me gemaakt, kortom: Ik waande me in de hemel. Ook werd ik door Birgit overal gratis mee naartoe genomen. Tijdens de twee dagen in Suzhou heb ik, denk ik, alle grote bezienswaardheden van China gezien, van parken tot pagodes tot traditionele huizen. De derde dag werd ik meegenomen naar Shanghai. Als je van grote steden houdt, is Shanghai methaar 19 miljoen inwoners een paradijs. Overal wolkenkrabbers, moderne gebouwen, Starbucks Coffeewinkels,mensenmassa's en verkeer dat je om de minuut van de sokken rijdt. Ik was wel behoorlijk onder de indruk, maar ik hou niet zo van grote steden, dus na een dag had ik het wel gezien.

Die dag pakte ik weer de nachttrein naar Lian Yun Gang, waar ik een afspraak had met Master Liu Yong, een meester in de Taiji. Na een extreem brakke nacht (ik had weer een hard seatkaartje, maar in tegenstelling tot de vorige rit was deze keer de trein stampvol met kleine mensen met spleetoogjes die geen woord Engels spraken. Tot overmaak van ramp was er een baby aan boord die de hele nacht een alarmsignaal bleef afgeven) werd ik gelukkig opgewachtdoor Master Liu die me meenam in zijn privetaxi. Ikhad eigenlijk verwacht dat ik bijhem thuis zou wonen voor een paar dagen, maar hij zette me af bij een hotel waar hij alles voor me geregeld had. De kamer was weer extreem luxe, met banken, twee tv's, een bureau, een douche met bad en een dubbel bed. Ooknam hij me mee naar de betere restaurants in Lian Yun Gang waar het er echt op Chinees aan toe gaat. Ik werd dus niet alleen weer helemaal verzorgd. maar dit is ook een hele makkelijke manier om China echt te leren kennen. Dat mag eerlijk gezegd ook wel, want ik betaal er meer dan genoeg voor.

Rondreizen is China is heel eenvoudig als je de taal spreekt,maar voor lange blonde westerlingkan het best ingewikkeld worden. Als je ergens om vraagt, hebben ze totaal geen idee waar je het over hebt en ze proberen je in hun allerbeste Chinees uit te leggen hoeveel het kost of waar je heen moet gaan. Maar zelfs hun allerbeste Chinees is voor mij abracadabra en ik probeer dan weer in mijn allerbeste Engels uit te leggen dat ik er geen hol van begrijp, waarop zij weer in hun allerbeste Chinees uit proberen te leggen dat zij er niets van begrijpen en zo is de cirkel rond. Ik heb er dan ook een halszaak van gemaakt om op zijn minst een paar basiswoorden Chinees onder de knie te krijgen, zodat rondreizen iets makkelijk wordt. Ik ben namelijk niet van plan om voor de rest van de tijd onder Master Liu's vleugels te leven en in mijn veel te luxe hotelkamer te zitten. Ik wil China op eigen houtje leren kennen, met al zijn nukken en bijzonderheden