De afgelopen week heb ik doorgebracht in een Muay Thai trainingskamp in Petchaburi en dit was een geweldige plek om alles te laten bezinken. Ook was het heerlijk om een tijd lang op een plek te blijven, om niet iedere dag weer je biezen te moeten pakken en een bus te zoeken. Hier kreeg ik in huis ook een eigen kamer, werd er iedere dag eten voor me klaargemaakt en er was altijd wel iemand om mee te praten, iets wat ik ook wel nodig had om om te gaan met het verlies van Ramon.

Op de avond van zijn crematie had mijn trainer een wedstrijd, maar hij begreep het dan ook helemaal dat ik hier niet bij wilde zijn. Ik wilde deze avond veel liever alleen doorbrengen, gewoon wat rondlopen in de stad en in de achterbuurt en hier vond ik een heel klein tempeltje. Niets bijzonders, maar voor mij was dat op dat moment perfect. Gewoon niets doen en nadenken, dat heeft me echt goed gedaan. Toen ik uitgemijmerd was, had ik weer het gevoel dat ik weer tegenaan kon en de ochtend daarop ben ik weer flink aan de slag gegaan met mijn training.

Over Muay Thai en de training: Muay Thai is de keiharde nationale sport van Thailand, maar tegelijktijd de meest bewonderingswaarige die ik ken. In de ring schoppen ze elkaar het licht uit de ogen, maar zodra de bel gaat, omhelzen ze elkaar en is alles vergeten. Het draait hier allemaal om respect en lol. In Phetchaburi trainen ze in Muay Burat, de klassieke stijl die meer gebruikt wordt / werd in straatgevechten, meer gericht op het breken van botten, en verboden is in de ring. Als je op YouTube zoekt onder 'Tony Jaa', zie je Muay Burat. De training was een van de meest intensieve en vermoeiende dingen die ik ooit heb ervaren. Een minuut lang tegen een zandzak trappen klinkt weinig, maar is zo extreem vermoeiend. En dan met het andere been. Mijn God, ik dacht dat ik het niet zou overleven. Gelukkig kreeg ik na vijf minuten de zak in elkaar rammen een hele minuut pauze. Daarna was het tijd voor de vuisten en ellebogen. Mijn knieen, schenen en ellebogen hebben nog nooit zoveel pijn gedaan. Ik heb gelukkig maar een keer moeten sparren en dat was op de laatste avond. 'No power' was het devies, maar ik werd iets fanatieker dan de bedoeling was, dus werd Biew, mijn sparringpartner, dat ook. Helaas had hij zo'n 10 jaar meer Muay Borat ervaring dan ik en is ook hij nationaal kampioen, dus toen ik op een gegeven moment even met mijn ogen knipperde, voelde ik dat ik door de lucht vloog en de grond kuste. Gek genoeg viel de klap best wel mee en ik wilde doorgaan, maar de trainer werd kwaad op Biew en dat was het einde van de oefening.

Volgens mij had ik de vorige keer al iets verteld over Dina en Fani, twee zussen uit Griekenland die hier ook trainden. Met hen ben ik behoorlijk veel opgetrokken: IJs gegeten, het vakantiepaleis van de koning bezocht, ijs gegeten, wat rondgewandeld is Phetchaburi, ijs gegeten, gekletst en gekaart en ijs gegeten. Ik zal ze echt missen, maar dat is het lot van een arme eenzame reiziger. Je ontmoet geweldige mensen, maar je moet van iedereen ook weer afscheid nemen. Na zes maanden leer je er wel mee om te gaan, maar echt wennen doet het nooit. Sjezus, zes maanden alweer...

Morgen stap ik op het vliegtuig naar China voor een nieuw avontuur, met nieuwe mensen. Ik hoop dat ze klaar voor me zijn.