Ik ben ervan overtuigd dat iedere beslissing die je neemt de juiste is, zolang die keuze niet ten koste gaat van anderen of van de omgeving. Maar nu ben ik er ook van overtuigd dat er zelfs op deze regeluitzonderingen zijn.

Na Bangkok pakte ik de trein naar Kanchanaburi, want daar zou een tijgertempel zijn en die moest ik natuurlijk gezien hebben. De trein ging niet helemaal die kant op, dus ikmoest onderweg overstappen. Geen probleem, ik kom er wel, was mijn gedachte. Al snel bleek dat de trein een half uur vertraging had, waardoor ik mijn laatste aansluiting miste. Weer geen probleem, dan pak ik de bus. Ja hoor, na anderhalf uur wachten kreeg ik eindelijk een minibus, die als volslagen achterlijk over de snelweg scheurde. Rond half 6 kwam ik dan eindelijk aan, bij een guesthouse die me net iets te ver van alles af lag. Ook wisten verschillende toeristen me te vertellen dat de tijgertempel een grote teleurstelling was, dus mijn frustratie werd weer wat gevoed. Maar geen probleem, morgen pak ik gewoon van hieruit de trein naar het zuiden en dan laat ik dit alles achter me. Toen ik de volgende dag met mijn beste bedoelingen op het busstation stond, kreeg ik te horen dat weer helemaal terug moest naar Bangkok, om daar de bus naar Hua Hin te pakken. Deze hele tocht had ik dus letterlijk voor niets afgelegd. Dit was de eerste keer tijdens deze reis dat ik spijt had van een keuze. Maar het zal wel ergens goed voor zijn., hoop ik...

Laat in de middag kwam ik aan in Hua Hin, de vakantiebestemming van Zijne Koninklijke Hoogheid Van Thailand, maar aangezien hij behoorlijk oud en ziek is, zal hij hier waarschijnlijk niet meer komen. Dit plaatsje was niets meer dan het gemiddelde toeristenstadje en niet eens de moeite van het beschrijven waard.

Van Hua Hin pakte ik 's ochtendvroeg de bus naar Chumpom, om vandaaruit de boot naar Ko Tao te pakken. Ik verwachtte wel redelijk snel een boot te vinden, aangezien ik echt op tijd was vertrokken. Nu heeft men het in Chumpon het echter zo gegereld dat er slechts drie boten vertrekken gedurende de dag: Om 7.00uur, 13.00uur en 23.00uur. Door een kwaadaardige speling van het lot kwam ik om 13.30uur aan en moest ik tot 23.00uur wachten. Wat was ik blij met mijn Nintendo DS.

De volgende ochtend kwam ik rond 6.30uur half uitgerust aan op Ko Tao, dankzij een net iets te korte en onstabiele nachtrust. Om 9.30uur begon mijn duikcursus, dus had ik nog een paar uur om op strand in slaap te vallen en deze tijd had ik ook hard nodig. De duikcursus (Advance Open Water) was echt geweldig. De cursus werdgegeven door Anthony, een enthousiaste dikke kale Engelsman (alsjeblieft, verwar hem niet met de Engelse toeristin Pattaya). De foto's die ik a.s.a.p op internet zal zetten spreken voor zich...

In de middag begonnen we aan onze eerste duik. Tijdens deze duik voelde ik me een behoorlijke kluns. Ik moest alles weer ophalen van de laatste duik in Mozambiek (weet je nog? Zeeziek tot en met...), maar tijdens de tweede duik ging alles al veel beter. De laatste duik van die dag was een nachtduik. Wat ongelofelijk machtig, ik heb nog nooit zoveel verschillende kleuren zwart gezien. Toen we na zo'n 20 minuten onze lantaarns onder water uit deden, werd het pas echt duidelijk hoe mooi de kleur zwart kan zijn. Oke, voor de bijdehantjes onder ons: Ik weet dat zwart geen kleur is... De volgende dag begonnen we rond acht uur aan onze eerste duik en ik merkte dat ik dit al veeel beter ging dan de dag daarvoor. Opvallend is trouwens ook dat je behoorlijk snel een band kweekt met je duikpartner, aangezien je toch zowat je leven in zijn handen legt. De laatste duik was een eitje en nu mag ik officieel tot 30 meter diep duiken. Hier in Ko Tao hebben ze trouwens een leuk ezelsbruggetje om de checklist voor het duiken BWRAF (BCD, Weights, Releases, Air, Flippers) te onthouden: Bangkok Women Rarely Are Female.

Voor de rest van de dag heb ik niet veel meer op Ka Tao gedaan, alleen nog wat nagedronken met mijn duikgroepen de volgende ben ik de op boot gestapt naar Ko Samui. Ko Tao en Ko Samui zijn echt twee compleet verschillende eilanden: Ko Tao is helemaal ingesteld op duiken, lijkt meer op een groot vakantieoorden iedereen die daar komt is onder de 30. Ko Samui is lijkt meer op een grote stad, heeftmeerte bieden, zoals massages en showsen heeft meer toeristische plekjes, zoals uitzichtspunten en watervallen. Ik had veel mooie verhalen over deze plekken gehoord, maar vandaag ben ik erachter gekomen dat je echt overal voor moet betalen en eerlijk gezegd ben ik na vijf en een halve maand reizen echt niet meer snel onder de indruk. Ook heb ik blaar zo groot als een spiegelei en dat maakt het wandelen er niet prettiger op.

Ik had gehoord dat je met een babytijger op de foto konen hier wat betreft de 'mooie plekjes' had ik mijn laatste hoop op gevestigd. Wat een godvergeten afknapper. Sorry, maar deze frustratie moet er gewoon even uit, ik kom er namelijk net pas vandaan. Toen ik hier aankwam, zag ik een klein zielig tijgertje in een kooitje van 2 x 1 x 1 liggen. Dat arme dier kon de hele dag niets doen, behalve liggen en zielig kijken en werd even bij zijn nekvel uit de kooi getrokken als er weer een paar toeristen aankwamen om een onvergetelijke foto te maken. En hiervoor vragen ze dan 200Baht. Viva la tourisma!

Ik ben nu een paar dagen in het meer toeristische zuiden, maar ik heb veel liever het noorden. Het is hier prachtig en er is veel te doen, maar alles is hier voorgekauwd. De spanning van het alleen reizen (aankomen in een stad die je niet kent,de weg zoeken, een hotel vinden, enz...)die ik in het noorden had, heb ik hier niet en door deze spanning voelde ik me echt in mijn element. Maar ik moet dit gedeelte ookgezien hebben, dit is immers ook Thailand. Bovendien heb ik mezelf gedwongen om hier in het zuiden een soort vakantie te nemen, voordat ik er weer flink tegenaan ga ik China. Dus vanavond ga ik naar een strandfeest, morgen een dagje aan het strand. Misschien ergens een massage tussendoor. Lekker decadent...