Voordat ik begin, wil ik een kanttekening plaatsen bij mijn vorige update. Misschien dat ik de indruk wekte dat ik zo langzamerhand een whiskeyjunk aan het worden ben, maar ik wil benadrukken dat dit absoluut niet het geval is. Ik snuif of spuit geen whiskey!!!

Toen ik in Udon Thani aankwam, was mijn plan om te gaan cityhoppen, zigzaggend naar de grens van Cambodja. Maar eerst wilde ik naar Phu Phra Bat, een Historical Park, ongeveer anderhalf uur van Udon vandaan. Dit park staat op het punt om eenWereld Cultureel Erfgoedte worden, dus het zal niet lang duren voordat dit park overspoeld wordt door blanken.Toen ik door het park liep, was ik dan ook de enige blanke toerist. Heerlijk rustig en prachtig. De weg terug heb ik gelift. Ongelooflijk hoe vriendelijk de mensen hier zijn. Ze zetten me nagenoeg voor mijn hotel af en vroegen er helemaal niets voor. Wat hou ik van Thailand!

Na Udon Thani was het tijd voor Sakon Nakhon, een stad in het noordoosten. Het was geen bijzondere stad, maar er was een park en een meer waar je heerlijk aan kon liggen, dus perfect om een dagje te niksen. Ook is het heerlijk om door de straten te wandelen. Iedereen staat je raar aan te kijken, want daar zijn ze geen blanken gewend. Maar zodra je ze begroet met 'Swadiekrap' (Swadiekhaa voor vrouwen) en je handen voor je gezicht houdt (alsof je bidt), wordt iedereen enorm vriendelijk, lachen ze naar je, beginnen ze een gesprek met je. En ze vinden het al helemaal geweldig als je laat merken dat je een paar woordjes Thai kent.Op deze manier werd ik een wandelende attractie en overal werd ik aangesproken. Ik besloot dan ook om dit spel mee te spelen en me gedragen als een filmster: Blijven lachen, groeten en kleine, hele basale gesprekjes voeren. Het duurt zo wel wat langer om van a naar b te komen, maar ik had geen haast en al helemaal geen plannen in deze stad. Het enige kleine minpunt was mijn hotelkamer, waar de kakkerlakken vrolijk rondrenden. Maar als je slaapt, zie je toch ze niet.

Van Nakon ging ik door naar Kalasima. Ook deze stad was niet heel bijzonder, maar desondanks was het een van de fijnste stadjes waar ik doorheen ben getrokken. Iedereen is enorm vriendelijk, hartelijk en warm en je wordt overal door studenten uitgenodigd om mee te eten en te drinken. Ik voelde hier nog meer een filmster dan in de vorige stad, zeker omdat ik hier voor 300Baht (6 euro) een uberluxe hotelkamer had, met een tweepersoons bed en een tv. En het hotel lag midden in een park, waar iedereen rond een uur of 5 gaat joggen, dansen of aan aerobics doet. Ik stond er echt van te kijken hoezeer de mensen hier in Thailand bezig zijn met hun lichaam. Je vindt in heel Thailand trouwens ook overal weegschalen, maar dan ook echt overal.

Na Kalasima ging ik naar Amrat Charoen (spreek uit: Amlatsjaleun, als een woord. Door dit uitspraakprobleem was het best lastig om de juiste bus te vinden). Wat een schijtstad: Grauw, grijs, niemand voert hier iets uit en gezelligheid en hartelijkheid is hier ver te zoeken. Een compleet andere wereld, vergeleken met Kalasim. Ik vond gelukkig een hotel iets buiten de stad, vlakbij een Boeddhaparkje. Ik vluchtte dan ook direct weg in mijn kamer enheb daar de hele avond verkwist met het kijken van Thaise spelshows. De volgende ochtend vroeg ben ik naar het parkje gegaan, wat wel heel mooi was om doorheen te wandelen en rond 10.00uur zat ik in de bus naar Ubon Ratchatani.

Ubon Ratchatani is gewoon een grote stad, niets bijzonders,en toen ik hier aankwam, heb ik alleen maar wat rondgekuierd, ben naar de bioscoop gegaan en vervolgens ging ik weer terug naar mijn crappy guesthouse (maar het was goedkoop), in een aanliggend dorp, genaamd Warin. Hier ontmoette ik Jean Pierre (ofwel: JP), een hippie die negen maanden op de fiets door Cambodja heeft rondgereisd. Respect! Van Ubon wilde ik eigenlijk met de trein naar Surin, om van daaruit naarCambodja te reizen, maar nadat hij me had verteld dat het in totaal zo'n80 US Dollar kost, alleen maar om naar Siem Reap te reizen en daar tussen de blanken wat (weliswaar mooie) tempels te bekijken (en dan heb ik nog geen eten, onderdak of transport naar de volgende stad), besloot ik toch maar om Cambodja te laten voor wat het is en met hem naar Nakhon Ratchasima te reizen. DIt besluit had ik trouwens genomen toen ik in de trein zat op weg naar Surin, dus het was echt een last-minute call en de hele trein maalde het door mijn kop: 'Wel of niet, wel of niet, wel of niet...?' Pas toen ik voorbij Surin was, wist ik dat ik niet meer terug kon en had ik rust.

Nakhon Ratchasima is een grote stad, veel te doen en veelte zien. Gisteren ben ik met JP naar Phasat Phimai gegaan, een stadje gebouwd rondom een ruine. Dit was dus wel al een Wereld Cultureel Erfgoed en dus redelijk blank, maar toch best aangenaam om doorheen te wandelen. Gisteravond zijn we uitgegaan in een club. Hier begon JP zich te ontpoppen als een echte achterlijke idiote toerist: Roepen,rond Thaise meiden hangen, die te beleefd waren om hem afweg te sturen en met zijn fles bier over straat waggelen.Rond 4.00uur heb ik hem dan ook echt aan zijn dreadlocks naar de hotelkamer moeten slepen. Nu kan ik zijn gedrag van gisteravond wel nog door de vingers zien, want hij was gewoon zat, maar toen hij zich vanmorgen nog steeds achterlijk gedroeg, kon ik niet wachten om hem op de bus te zetten naar Bangkok. Kom op zeg. Dertig jaar, gedraag je daar dan ook naar. 'You're trying to ditch me?'. 'No no, thanks for the great time. Bye!' Idioot...

Zelf blijf ik nog een dag hier. Vanavond is de voetbalwedstrijd Thailand tegen Denemarken, een onderdeel van een klein toernooi, genaamd de King Cup. Ik kan niet wachten om tussen de Thaise voetbalsupporters te zitten en te kijken hoe ze feesten op de tribune.

Achteraf kan ik zeggen dat ik blij ben met de keuze om Cambodja te laten voor wat het is, want ik heb van hieruit veel meer mogelijkheden om door Thailand rond te trekken. Mijn plan is om morgen naar het noorden, naar Khon Kaen, te reizen en van daaruit verder te trekken naar Sukothai. Ook hou ik nu veel meer geld over om andere dingen te doen en aangezien ik sowieso opnieuw in de buurt kom van de Combodjaanse grens staat deze deur nog altijd open. Ik zie wel. Niet plannen is het beste plan.