Toen ik in Thailand op het vliegveld aankwam, kreeg ik alleen maar een duffe stempel om dertig dagen te feesten. Maar ik wilde een echt visum, je weet wel, zo'n officieel papiertje in je paspoort. Dit papiertje zorgt ervoor dat je drie maanden ongestoord in Thailand kunt doen en laten wat je wilt. Om zo'n echt officieel papiertje te krijgen, kun je het beste naar Laos gaan. Je raadt nooit wat ik deed. Jawel, ik ging naar Laos om dat papiertje op te halen. Ik besloot om het eens voor de afwisseling lekker makkelijk te doen, dus ik boekte voor 1650 Baht een driedaagse georganiseerde tour naar Luang Prebang, in Laos dus.

Op dag 1 werd ik in Chiang Mai opgepikt met een behoorlijk confortabele minibus, om naar Chiang Khong (aan de grens van Laos) te rijden. Na zo'n vijf uur kwamen we daar in het hotel aan. Het was behoorlijk confortabel, maar het was echt een grote afzetterij. Overal moest je extra voor betalen en alles was veel te duur.

Op dag 2 werden we massaal als een kudde koeien naar de grens geloodst. Daar moesten we een uur wachten op ons visum, dat we de dag van tevoren hadden afgegeven, om vervolgens naar de boot te gaan. De boot was echt heel basic, maar daar hou ik wel van. Er waren alleen maar kleine, gammele houten bankjes, maar we schoven ze gewoon aan de kant en gingen met ons kussen op de grond zitten kaarten. Op deze manier was het heel goed vertoeven en na zes uur kaarten, van het landschap genieten, drinken en eten kwamen aan in Pakbeng. Dit plaatsje is helemaal gebouwd rondom toerisme en zodra je voet aan wal zet, word je overvallen door aanbieders van hotels. Herinneringen aan India kwamen al een beetje naar boven. Verder was het wel gezellig, alleen was het dus ubertoeristisch.

Op dag 3 moesten we weer op de boot. Het was een andere boot dan dag 2: Kleiner en dus geen ruimte om de gammele bankjes aan de kant te schuiven. Ik was vroeg aanwezig, dus ik kon me een confortabele zachte stoel toeeigenen. Iedereen die na mij kwam had pech. De tocht was net zo mooi, maar veel minder gezellig. Na acht uur kwamen we aan in Luang Prebang. Ook deze plaats is helemaal gebouwd rondom toeristme en ook hier werden we weer overspoeld met hotels en tuk-tuks. Iedereen vond deze plek geweldig, maar ik vond het echt helemaal niets. Het was zeker een mooi plaatsje, maar je moet voor iedere drol die je legt betalen. 20000 Kip (een kleine 2 euro) om een tempel te bekijken, 5000 Kip om een bruggtje over te steken, 10000 Kip om naar uitzichtpunt te gaan. En ook deze plek werd overspoeld door blanken. Daarvoor ben ik hier niet. Ik wil de wereld zien, niet me iedere avond lam zuipen met een stel Nederlanders.

Na twee dagen vond ik dat ik genoeg afgezet was, dus wilde ik naar het zuiden om eindelijk mijn visum te halen. Maar nog even lang Vangvieng. Weer hetzelfde verhaal: Mooi plaatsje, maar hartstikke blank, afzetterij en tuk-tuks. Ik vond het trouwens wel grappig om te zien hoe iedereen zijn/haar best deed om iets van de prijs voor de tuk-tuk af te krijgen. Niet om arrogant te doen, maar hier was het echt peuleschil in vergelijking met India. Ik heb twee keer een rit nodig gehad en twee ging de prijs moeiteloos omlaag van 20000 naar 7500 Kip. En pissig dat ze dan zijn joh, heerlijk!. Maar het is wel weer zo vermoeiend om van a naar b te komen.

De volgende ochtend ben ik met een Duitser en een Canadees (Chris en Andrew), twee hele sympathieke, aardige, vriendelijke en jofele gasten, naar de Blue Lagoon en een Boeddhistische grot gewandeld. Echt heel mooi om te zien, maar toen we terugkwamen, was er niets meer dat me hier hield. Ik wilde direct met de lokale bus, geen georganiseerde toers meer voor mij, naar Viengtang om mijn visum te roggelen. De bus was dood, dus werd een shuttle geregeld voor dezelfde prijs. Dit was een van de vetste ritten die ik ooit heb gehad: Met Chris (de Duister dus) vier uur lang achter in een soort van jeep zitten en door dorpjes en berglandschappen heen kachelen. Echt maf!

In Viengtang was het echt weer India: Een grauwe, ongezellige stad, overal moet je voor onderhandelen en als je over straat loopt, word je overal aangesproken door tuk-tukbestuurders, alleen is dit alles in veel mindere mate. Maar toch voelde ik me hier niet helemaal thuis. Ik wilde echt zo snel mogelijk weer terug naar Thailand. Ik had gehoopt mijn visum binnen een dag te krijgen, dus ik ging om 7.30uur op een gehuurde fiets naar de ambassade. De kaart die ik had klopte niet en probeer maar eens in een stad waar geen hond Engels spreekt de Thaise ambassade te vinden. Uiteindelijk is het me toch redelijk snel gelukten om8.20uur kwam ik aan. Er waren nog 155 wachtenden voor mij. Schijt! Uiteindelijk ging het nog redelijk snel, maar ik moest mijn paspoort afgeven en de volgende dag kon ik het komen ophalen.

De volgende ochtend besloot ik eerst om een buskaartje te regelen voor mijn tocht naar Udon Thani, in Thailand.

Ik: 'One ticket to Udon Thani please.'

Man in loket: Zonder op te kijken: 'Buy ticket after 11.30'.

Ik: 'Huh, why?'

Man ik loket: Weer zonder op te kijken: 'Buy ticket after 11.30.'

Gloeiende...gloeidende. Hoezo, een achterlijike organisatie? Mijn visum kon ik om 13.00uur ophalen, dit ging wel heel makkelijk (en GRATIS), vervolgens kreeg ik dan eindelijk mijn buskaartje en om 16.00uur zat ik in de bus. Dit was echt heel eenvoudig. Bus in, bij de grensovergang bus uit, paspoortcontrole, bus weer en naar Udon Thani. Udon Thani is absoluut geen bijzondere stad, maar het is weer Thailand en het zo anders. Het is moeilijk uit te leggen. Het leeft, de mensen zijn warmer, er zijn meer eetkraampjes langs de straat, het is gewoon veel leuker om over straat te wandelen en te iedereen goeiendag te zeggen. Ik ben echt blij dat ik weer terug ben en ik heb nu ook echt zin om flink met het openbaar vervoer rond te trekken naar allerlei kleine plaatsjes, op eigen houtje, zonder toeristen.

PS. De date met mijn masseusewas trouwens niet veel soeps, maar ik eindigde wel op een Thais verjaardagfeest, in een club, genaamd de PornPing, met de hele avond gratis whiskey.