Na mijn oeverloos geklaag ben ik toch maar weer op de trein gestapt richting Jalgaon. Als je niets doet, kom je ook nergens is het devies. Om 5.00uur kwam ik daar aan, ben naar het busstation gewandeld, vond daar opvallend snel een bus en rond 6.30uur was ik na een behoorlijk confortabele busrit in Ajanta. Eigenlijk zat ik in Fardapur, maar die plaats vind je niet op de kaart en de toeristische trekpleister aldaar is de Ajanta Caves, dus Ajanta is gewoon wat makkelijker.

In Ajanta (lees dus: Fardapur) was vrij weinig te doen, behalve het bezoeken van de grotten. Maar de eerste dag was ik veel te moe, aangezien ik maar zo'n vier uur lichte slaap heb gehad. Nadat ik de halve dag had weggeslapen, ben ik maar wat gaan rondlopen om van de natuur te genieten. Toen ik bijna weer bij het hotel aankwam, sprak een man, die zich voorstelde als Rahim, me aan om me wat rond te leiden. Hij zag er betrouwbaar uit, dus waarom niet? Hij nam me mee naar een heuveltop en daar hebben we lekker relaxed in het gras gelegen en van het uitzicht genoten. De volgende dag fungeerde hij als gids in de Ajanta Caves, waar hij aardig wat van af wist. Ik mocht hem overigens geen gids noemen, omdat hij geen vergunning had. Als iemand ernaar zou vragen, dan was hij 'my friend'. Zo noemde ik hem maar al te graag, want ik begon hem ook een beetje als een vriend te zien. Nadat we naar de grotten waren gegaan, nam hij me mee naar zijn huis en maakle kort kennis met zijn familie. Ook heeft hij me de rest van zijn dorp laten zien en zijn we ook naar een moskee geweest, waar ik mee heb gedaan aan een gebed. Met name de kinderen waren echt geweldig, maar vermoeiend. Ze bleven vragen stellen, maar uiteindelijk wisten ze hier wel mee op te houden. Op de derde en laatste dag nam hij me mee naar een meer, waar we weer relaxed in het gras hebben gelegen en gelezen en nam hij me mee naar Ajanta Villaga (ja, nu wel het echte Ajanta). Dat was echt een takkedorp. De kinderen bleven ons volgen, roepen, schreeuwen, brullen en volgens mij ook met stenen gooien. Zelfs Rahim vond ze 'fucking children'. We zijn er dan ook heel snel weer gesmeerd. Aan het einde van het verhaal begon Rahim zich wel steeds meer te ontpoppen als een echte Indiër: Hij begon steeds vaker om dingen te vragen, zoals t-shirts en pennen. In had nog wat oude spullen over, dus gaf ik hem die graag. Maar toen hij ook om geld begon te vragen, vond ik hem te ver gaan. Ik had hem de afgelopen dagen alles betaald, van entreetickets, tot lunch en avondeten, maar uiteindelijk heb ik hem toch maar wat gegeven. Misschien stom, maar ik voel me liever gebruikt dan schuldig. Ondanks dat ben ik hem toch enorm dankbaar, want hij heeft iets van het dagelijks leven laten zien en meemaken, wat je nooit mee zou maken als je alleen maar naar de toeristische plekjes gaat.

Van Ajanta (Fardapur dus) ging ik weer terug naar Jalgaon, waar ik een nacht bleef. Hier heb ik nog wat rondgelopen. Jalgaon is best een aardige en moderne stad. Het is er niet te hectisch en er zijn best leuke dingen te zien, zoals een modern stadion en sportvelden. Ook de mensen zijn hier behoorlijk vriendelijk.

Na een brakke en lawaaiige nacht in een bouthotel, waar ik teveel voor had betaald, was het tijd om mijn laatste reis in India te beginnen: De treinreis naar Mumbai. Op het perron leerde ik vier Belgen kennen en samen lagen we lekker te wachten op perron 2. Op perron 1, zo'n 5 meter van ons af, stond een trein 10 minuten te wachten, maar op perron hing het electronisch bord met daarop de magische cijfers van ons treinnummer: 5018 (voel je 'm al aankomen). Toen de trein van perron 1 vertrok lagen we nog steeds op onze ooie dooie te wachten, totdat ineens de magische cijfers verdwenen. Reden tot paniek en frustratie: We hadden op de meest stompzinnige manier onze trein gemist. Alle frustratie van de afgelopen anderhalve maand heb ik eruit gevloekt, maar dat bracht de trein niet terug. Uiteindelijk hebben we maar met ons vijven een taxi (voor 5500 roepies) genomen naar Mumbai. Op zich was dit ook weer een iets nieuws, maar ik had toch liever in de trein gelegen op mijn sleeperclass bed. Maar na een rit van zo'n 8,5 uur bereikten we rond 21.30uur Mumbai en het kostte onze chauffeur nog eens een uur om het hotel te vinden. De arme man werd steeds opgefokter, maar uiteindelijk wist een straatkind note bene hem naar ons hotel te wijzen.

Ik wist niet wat ik van Mumbai moest verwachten, maar ik moet zeggen dat ik het 100% mee vind vallen. Het is weliswaar een typische westerse stad, maar dat is wel iets waar nu, na bijna twee maanden India, even behoefte aan heb. Het is ook een mooie stad, vol oude gebouwen, monumenten en parken. Vandaag ben ik met Geert (een van de vier Belgen) naar de Elephanta Caves geweest, maar dit was een teleurstelling, zeker in vergelijking met de Ajanta Caves.Toen we terug kwamen (tromgeroffel), werden we aangesproken door een man (nog meer tromgeroffel) die zich voorstelde als iemand van een castingbureau voor Bollywood (oorverdovend tromgeroffel) en vroeg ons of we morgen wilden figureren, van 7.30uur tot 22.00uur (TADAAAAA). Alles, inclusief mijn taxirit naar het vliegveld, wordt betaald ik krijg er ook nog eens 500 roepie voor. Voor Geert gold dat helaas niet, want die moest morgenvroeg weer de trein naar Goa pakken. Even ervan uitgaande dat dit geen bezeikte boel is, heb ik morgen de dag van mijn leven. Ik beloof jullie dat ik genoeg foto's zal maken, ook backstage, en dat ik uitgebreid verslag zal doen.

De 19e, om 5.15uur vertrekt mijn vliegtuig en ik ben nu dus nagenoeg aan het einde van mijn reis in India. Ik denk dat ik inmiddels een redelijk beeld heb kunnen vormen van India en van de gemiddelde Indiër. Als ik de gemiddelde Indiër zou moeten omschrijven, dan zou ik zeggen dat het een klein kind is. Sommige Indiërs zijn gewoon achterlijk, maar de meeste zijn echt kinderen, die nog geen normen en waarden (althans, naar westerse maatstaven) hebben ontwikkeld en helemaal geen benul hebben van wat anderen van hun acties of houding vinden. Bijvoorbeeld: Ze spugen overal, smekken, krabben ongeneerd aan hun ballen, duwen met z'n allen om als eerste door de treindeur te komen, staan niet op voor oudere of minder valide mensen, luisteren naar hard gejengeld op hun telefoon in het midden van de nacht, staren je secondenlang aan als je langsloopt en komen met z'n allen om je heen als je een telefoon of een pak kaarten tevoorschijn trekt. India vergelijk in dan ook graag met een speeltuin en reizen door India zie ik als een spel: Je moet de spelregels van het land kennen, wil je er succesvol doorheen kunnen reizen. Als je de spelregels naar je hand weet te zetten, heb je hier de tijd van je leven. Soms neem je een risico, zoals bij Monopoly, en dan trek je net het kaartje 'Repareer uw huizen'. Dat kaartje trok ik dus in Varanasi, bij de Burning Ghats, en dan moet je dokken. It's all a part of the game.

Maar nu ben ik uitgespeeld en ik ben, zeker rond de kersttijd, toe aan een iets makkelijkere, veiligere en gezelligere omgeving. In India vind je helemaal niets in de kerstsfeer (misschien in Goa, maar daar kom ik niet), maar in Thailand zijn er volop hostels waar het iedere dag en avond feest is. Ook is Thailand wat meer westers geöriënteerd, dus dat moet helemaal goedkomen.