Mijn eerste dag in Varanasi was ongelofelijk relaxed. Ik heb wat met medereizigers geauwhoerd, zo'n drie uur op het internet gezeten en lekker, maar veel te duur, gegeten. 's Avonds vond ik toch dat het tijd werd om eens iets te gaan doen. In Varanasi heerst slechts een gouden regel: Maak geen foto's van de Burning Ghats. Dat zijn vuurhopen waarop de Hindu's hun doden verbranden. Deze vuren branden 24 uur per dag, 7 dagen per week. Ik zou Paul niet zijn als ik toch niet zou proberen om hier een foto van te maken. Ik heb verschillende pogingen ondernomen, ieder met een verschillend resultaat:

De eerste poging was in het donker, zonder flits, maar toch kreeg ik de vlammen goed op de gevoelige plaat en werd niet betrapt. Succes! De tweede poging was onder begeleiding van een Indier, die zich aanbood als mijn gids. Hij vertelde me dat ik, als we het dak op zouden gaan, een stiekeme foto kon maken. Pas nadat ik dit had gedaan, zei hij dat ik hem nu een plezier moest doen, in de vorm van een donatie. Sodemieter op. Ik wist dit uiteraard van tevoren, maar het gaat gewoon tegen mijn principe in om me zo te laten bezeiken. Dus heb ik de foto's uit hetzelfde principe gewist. De derde keer ging ik alleen het dak op om stiekeme foto's te maken. Een paar minuten later kwam er een jongen naar boven, die er helemaal ondersteboven van was dat ik foto's stond te maken enik zag aan zijn ogen dat hij dit oprecht meende. Ik probeerde me er onderuit te kletsen door te zeggen dat ik dat niet wist, maar op dat moment kwam de man van de dag tevoren ook het dak op en hij was kwaad. Hij zei dat ik een verschrikkelijke zonde had begaan en dat ik maar moest betalen, anders zou hij het de werkers vertellen en ik wil niet weten wat die met mij zouden doen. Ik zag aan het vuur in zijn ogen dat hij het meende, terwijl hij het me de vorige dag nog toestondom foto's temaken.Hypocriet stuk struikgewas. Ik ben nog steeds pissig. Maar er zat niets anders op dan 2500 roepies (ongeveer35 euro) te betalen. Daarbij was het mijn verdiende loon. Ik ben vaak genoeg gewaarschuwd.

Diezelfde avond zat ik in de nachttrein naar Agra. Ik kan niet zeggen dat ik India ben geweest als ik de Taj Mahal niet heb gezien. De entreeprijs was belachelijk hoog, 750 roepies. Dankzij dit entreetarief kan kosten noch moeite worden gespaard om de Taj Mahal te onderhouden en dit doen ze dan ook grondig. Wat ze vergeten is om de rest van Agra te onderhouden. De stad zelf ligt half in puin en stinkt naar riool. Het is maar waar je je prioriteiten stelt... Terug naar de Taj Mahal: Het was inderdaad een prachtig en indrukwekkend bouwwerk. Hier heb ik zo'n drie uur met Rebecca en Sarah, die ik de avond daarvoor in de trein had leren kennen, gekeet en ongijn uitgehaald. Dit keer wel binnen de grenzen overigens.

Daarna zijn we naar de Red Fort gegaan, niet erg noemenswaardig en voor de rest van de dag heb ik een beetje in de achterbuurt van Agra rondgehangen, terwijl ik wachtte op mijn trein. Deze zou om 21.15uur aankomen, maar kwam uiteindelijk aan om 1.00uur. Ben ik blij dat het de 'Superfast Express' was, anders had ik tot in de vroege ochtend moeten wachten.

Rond 6.30uur kwam ik aan in Jaipur, waar ik aanbelandde bij een shabby hotel in een achterbuurt. De hoteleigenaar was wel vriendelijk en deed zijn best om het me naar mijn zin te maken. Dat maakte voor mij al veel goed. Jaipur zelf is echt een pokkestad, het deed me denken aan Delhi. Overal word je lastig gevallen door kooplieden, ricksha's en bedelende moeders met kinderen. Met name de laatste groep weet van geen ophouden, terwijl het vaak kinderen zijn die in best goede kleren gekleed gaan. Ze kunnen dus onmogelijk arm zijn. In deze stad ben ik dan ook voor de eerste keer physiek geworden, door de bedelende kinderen gewoon bij hun rotkop te pakken en weg te duwen. Hier staan ze echt van te kijken, want dit zijn ze niet gewend. Het gaat tegen mijn principes in om kinderen physiek te behandelen, maar in dit geval was ik graag onprincipieel.

Na twee dagen, en dat waren twee dagen te veel, maar ik had mijn treintickets al geboekt, in Jaipur te hebben gespendeerd, ging ik door naar Bikaner. Mijn enige doel hier was om een kameelsafari te ondernemen. De eerst dag had ik die geregeld en de tweede dag zat ik op een kameel. Ik werd begeleid door twee Indiers, die zo goed als geen Engels spraken en hier was ik in het begin best geirriteerd over. Ze gaven me helemaal geen uitleg over wat we zagen en waar we naartoe gingen. Uiteindelijk besloot ik maar te doen alsof ze er niet waren en te genieten van de eenzaamheid. Van eenzaamheid kan ik best genieten, maar dan moet ik wel echt helemaal alleen zijn. Het landschap het iets weg van een woenstijn, maar met net iets te veel bomen en struiken. Op verschillende plaatsen liepen koeien, schapen, geiten en kamelen rond, wat erop duidde dat we niet ver van de bewoonde wereld af waren.

Tijdens de lunch heb ik nog een keer geprobeerd om een gesprek met mijn begeleiders aan te knopen, maar weer zonder resultaat. Vanaf dat moment besloot ik om gewoon te leven als een koning en me lekker te laten bedienen, iets dat ze wel goed konden overigens.

Rond 17.30uur kwamen we aan bij de overnachtingplaats, waar mijn bedienden mijn slaapmatje uitstalden en mijn eten bereidden. Op mijn beurt ging ik er weer uitgebreid voor liggen, een boek lezen en wachten tot ze mijn eten kwamen brengen. Hoezo decadent? Die avond kregen we gezelschap van een drietal honden, die tot de volgende dag toe bij ons zouden blijven. De nacht was redelijk koud, maar uit te houden met twee dekens en de volgende morgen kon ik genieten van een weinig bijzondere zonsopgang. Ik kreeg ontbijt opmatjeen rond 9.30uur zat ik weer in het zadel.

Aangezien mijn stuitje redelijk ongetraind was, moest ik na anderhalf uur toch echt in de kar gaan zitten, omdat de pijn ondraaglijk werd.Vijf minuten later, wat ik van tevoren niet wist,kwamen we aan bij de pauzeplaats. Dat had ik ook nog wel volgehouden. Weer gedroeg ik me als een koning. Rond 15.00uur waren we bij het eindpunt, waar ik een bus terug naar Bikaner moest pakken. Al met al was ik matig tevreden over de kamelenrit en aanvankelijk dacht ik er nog aan om dit door te geven aan de Lonely Planet, maar dat is het me niet waard.

Nu zit ik in Pushkar, een typisch hippystadje, ook weer behoorlijk toeristisch, maar lekker relaxed, waar overal muziek klinkt. Het wordt trouwens tijd om weer eens naar de kapper te gaan.

Vier dagen geleden kreeg ik een mail van de jongensgroep, die niet voor mij bedoeld was omdat ik een beetje uit de buurt ben, om surprise te vieren. Ik was de tijd helemaal vergeten en schrok ervan dat het alweer Sinterklaastijd is. Heel even werd ik overspoeld door het verlangen om weer thuis in het midden van de gezelligheid te zijn, maar dit gevoel ebde gelukkig weer snel weg.

Op de een of andere magische manier spookte gisteren het nummer 'So this is Christmas'de hele dag door mijn kop. Dat gebeurt ieder jaar zodra de decembermaand begint. De kerststemming begint er zo langzamerhand in te sluipen en ik ben benieuwd hoe ik me deze maand ga voelen. Rond kerst zal ik in Thailand zijn en daar zijn genoeg mensen om een gezellige kerst mee te vieren, maar toch...