Daar zat ik dus, in Pokhara, aan de schijterij. Gelukkig is Pokhara enorm toeristisch, met overal restaurantjes, hotels, reisbureaus, winkels en toeristen zover als het oog reikt, dus als je ziek bent, kun je het beter hier zijn dan ergens in Oeloeboeliestan. Ik was trouwens niet erg blij met mijn hotel. De kamer was oke, maar ik moest die gladjakkerige eigenaar gewoon niet. De emmer liep over op de nacht van zaterdag op zondag, toen er midden in de nacht op mijn deur gebonkt werd. Twee Nepalezen vroegen mij waar de manager was en toen ik ze vertelde dat ze moesten opbokken (om 1.00uur wil ik namelijk graag slapen), gingen ze uitgebreid in de gang telefoneren. Nadat ik ze vriendelijk (werkelijk waar) verzocht om buiten te gaan bellen, gingen ze buiten nog een half uur aan hun motor kloten. En er was niemand in de buurt om hier iets aan te doen. De volgende dag vertelde ik de manager dan ook dat ik graag wilde uitchecken, omdat ik iemand die geen toezicht houdt op zijn hotel gewoon niet kon vertrouwen. Zijn gezichtsuitdrukking had iets weg van een deurklink, alleen idioter.

Ik vond al heel snel een nieuw hotel, niet moeilijk in Pokhara, met een enorm gezellige binnenplaats, die veel weg had van een tuin. Dit was een plek waar iedereen bij elkaar kwam en de mensen hier waren ongelooflijk vriendelijk en hartelijk. Het enige nadeel was dat ik me snel verbonden voelde en niet meer wilde gaan. Ze werden als een tweede familie van me en ik van hen en zondag en maandag werden dan ook twee dagen die ik moeilijk kan omschrijven. We deden niet veel, maar het was de warme sfeer die het onvergetelijk maakte.

Ik wilde me niet teveel verbonden voelen, want ooit komt het moment van afscheid toch, dus dinsdag besloot ik dan toch om de bergen in te gaan. Ik had nog vier dagen over en aangezien mijn uitwerpselen al redelijk aangedikt waren, waagde ik het erop. Omkeren kon altijd nog.

Dag 1: Nayapul (1040m) - Ghandruk (1940).

Duur: 5,5 uur (1 uur pauze)

Na zo'n vijf uur nachtrust pakte ik om 7.00uur de taxi naar Nayapul en vanaf 8.30uur begon mijn trektocht. Eerst naar het check-inpost en van daar richting Ghandruk. De eerste anderhalf uur waren waren als een gewone wandeling, maar in Kimche, een nederzetting van twee hotelletjes/restaurantjes, begon de klim. Vanaf dat punt was het alleen maar trappen lopen, drie uur lang. Het was vermoeiend, ik zweette me een spreekwoordelijke ei lek, maar verstand op nul, blik op oneindig en om 14.30uur kwam ik aan in Ghandruk. Ik voelde me goed, vol energie, maar zodra ik ging zitten, stortte ik helemaal in en mijn linkerschouder brandde als een tielerier. Ik ben ook direct naar bed gegaan, werd nog even wakker voor het avondeten en ging weer naar bed. Het uitzicht vanuit Ghandruk was overigens wel mooi, maar niet zo bijzonder als de volgende dagen.

Dag 2: Ghandruk (1940m) - Ghorepani (2750m) via Deurali (+/-3000m)

Duur: 9,5 uur (2 uur pauze)

Toen ik om 5.30uur wakker werd, was ik alle sores van de vorige dag vergeten. Mijn pijn in mijn schouder was verdwenen en ik voelde me kiplekker. Om 7.00uur vertrok ik en na zo'n vier uur bergopwaarts wandelen (met drie kwartier pauze) kwam ik aan in Tadapani. Een nederzetting van zes hotelletjes, met een prachtig uitzicht. Dit was mijn mijlpaal. Als ik dit binnen vijf uur had bereikt, zou ik vandaag nog doorstomen naar Ghorepani en de tocht in drie dagen lopen, zodat ik nog een extra dag te besteden en relaxen had in Pokhara. Dus ik zou doorstomen naar Ghorepani. Onderweg wist ik nog een aardige Japanse meid, Yukiko, op de kop te tikken en samen kwamen we rond 16.30uur aan. Daar vonden we vrij snel een hotel met een kachel in het midden van het restaurant. Na daar drie uur lang onze voeten gewarmd te hebben, gingen we naar bed.

Dag 3: Ghorepani (2750m) - Poon Hill (3200) en terug

Ghorepani (2750m) - Nayapul (1040m)

Totale duur: 10 uur (3 uur pauze)

Om 5.00uur ging de wekker om naar Poon Hill te gaan. Vanaf deze plek zou jeeen prachtige zonsopgang kunnen zien. Ik had eigenlijk helemaal geen zin, want ik had nog een lange dag voor de boeg, maar ik wilde het ook niet missen. Slapen kun je als je bejaard bent. Als een kudde schapen liepen we met een man of honderd de heuvel op. Het was stervenskoud, ik was doodmoe, maar het was het waard. Het was de mooiste zonsopgang die ik ooit heb gezien. De oranje gloed die van achter de bergen opkomt, die verandert in een verblindende lichtbundel is met geen pen (of toetsenbord) te beschrijven. Gelukkig voor jullie heb ik heel veel (en ook hele mooie) foto's gemaakt, maar ik moet ze nog schuldig blijven, aangezien ook deze computer mijn camera niet herkent.

Om 7.00uur liepen Yukiko en ik terug naar het hotel, pakten onze spullen, aten ons veel te duur ontbijt (hoe hoger je gaat, des te duurder wordt het eten en drinken) en om 8.30uur vlogen we heuvelafwaards. Na twee dagen bergopwaards te hebben gelopen, was dit zo gemakkelijk. Totdat we bij Ulleri aankwamen. Vanaf daar moesten over een afstand van 1km (hemelsbreed) 500 meter dalen. Hier deden we anderhalf uur over. Bergopwaards is vermoeiend, maar bergafwaards is gewoonweg pijnlijk. Zelfs nu, na vier dagen, voel ik mijn benen nog trillen als ik trappen loop.

Na de daling vlogen we weer het laatste stuk terug naar Nayapul. Daar kwamen we aan om 16.00uur en om 16.45uur pakten we de bus terug naar Pokhara. Daar werd in verwelkomd door verraste gezichten en na iedereen jaloers te hebben gemaakt met mijn foto's van de zonsopgang, ging ik naar bed.

Vrijdag heb ik lekker niets gedaan, alleen maar South Park gekeken, een busticket geregeld en gegeten. Heerlijk zo'n dag tussendoor.

Zaterdag was het tijd om echt van iedereen afscheid te nemen en om 8.00uur zat ik in de bus naar Lumbini, de plaats waar Boeddha Boeddha werd. De man van het reisbureau verzekerde me dat de bus van betere kwaliteit zou zijn dan de lokale bus, alleen voor toeristen zou zijn en dus niet zou stoppen onderweg en niet te veel via bergwegen zou rijde. Nou, de bus was was wel weer een crappy takkebus, vol lokale bevolking, stopte overal en de weg was alleen maar via de bergen. De buschauffeur reed als Michael Schumacher door de bochten en pas nadat ik drie keer op hem had geroepen, reed hij normaal. Het had niet veel gescheeld of ik had hem wat aangedaan. Achterlijke malloot!

Om 16.00uur was ik in Lumbini. Ik had gehoord dat je gratis kon overnachten in een Koreaans klooster en uiteraard wilde ik dit uitproberen. Hier kreeg je ook drie maaltijden per dag (om 6.00uur, 11.30uur en 18.00uur) en deze bestonden allemaal uit rijst met wat soep en wat groente dat ik niet echt kon thuisbrengen. Maar het was te eten, behalve als ontbijt. Hier heb ik toch echt iets als gewoon brood of muesli nodig.

Vanuit Lumbini ben ik de grens bij Sanauli overgestoken, heb de bus gepakt naar Gorakpur (verschrik-kelijke stad, daar wil je niet blijven) en van daar de nachttrein naar Varanasi genomen. Om 9.00uur vanmorgen kwam ik hier aan en werd naar het Shanti Hotel gepakt. Dit hotel heeft een gezamelijke kamer (dormroom) op het dak van het hotel, met een kooi eromheen. Over deze kooi zijn doeken gespannen tegen het zonlicht. Deze kamer kijkt uit over het grijze Varanasi en de Ganges. Dit moet ik gewoon een keer ervaren hebben, dus vanavond slaap ik in de half open lucht en morgenvroeg word ik waarschijnlijk wakker getrommeld door apen. Feest!