Vanuit McLeodGanj had ik een luxe bus geboekt voor 650 roepies (een kleine 10 euro). De rit duurde zo'n 13 uur en was een nachtrit. Ik had de goede hoop om 's nachts lekker in de luxe bus te slapen en overdag redelijk uitgerust aan te komen. De bus op zich was oke, maar de weg was verschrikkelijk. Ik ben inmiddels wat gewend, maar ik was 13 uur non-stop misselijk en ik was dan ook helemaal gebroken toen we in Rishikesh aankwamen. Gelukkig was er een stel uit Australie met wie ik de ervaringen kon delen. Na een best lekker ontbijt werd het tijd om naar bed te gaan en van de rest van de dag heb ik dan ook helemaal niets meer meegekregen.

Aangezien Rishikesh zichzelf de jogahoofdstad van de wereld noemt, moest ik natuurlijk een jogales volgen, dus om 7.00uur de volgende dag ging de wekker weer. Ik moet zeggen dat deze les me best goed heeft gedaan, ik kon me in ieder geval concentreren bij deze leraar. Voor de rest van de dag waren we te vinden in het stadje zelf. Op zich een mooi stadje, maar als er iets is waar ik gewoon niet gewend aan kan raken, dan is het de stank die in de dorpjes heerst. Het lijkt wel alsof ze alles hier in het meest vettige spul bakken dat er maar te vinden is, deze lucht vervolgens mengen met hun eigen lichaamsgeur, drie weken laten staan en vervolgens midden op straat vrijlaten. Maar de maaltijd van Mama (zoals iedereen haar noemt) maakte veel goed en het ontbijt de volgende dag zorgde ervoor dat ik al mijn sores vergat.

Oke, tijd om naar Nepal te trekken. Ik had wat kilometers voor de boeg, dus om 9.00uur zat ik in de bus naar Banbasa, een klein grensplaatsje bij Nepal. Toen het donker begon te worden en ik nog steeds niet bij Banbasa was, adviseerde een stel mij om bij de volgende halte, in Rudrapur, uit te stappen en daar een hotel te zoeken. Ik had eigenlijk ook geen zin om laat in de avond naar een hotel te zoeken, dus het leek me het beste om hun advies op te volgen. Ik kwam uiteindelijk uit bij een, naar mijn maatstaven, veel te duur hotel. Ik moest maar liefst 600 roepies (ongeveer 8,50 euro) voor een nacht betalen, maar ik kreeg er dan ook een luxe hotelkamer, met tweepersoonsbed, douche en tv voor terug. Toen ik erachter kwam, dat de tv een kanaal had waar alleen maar manga (Japanse tekenfilms) werd getoond, heb ik voor de rest van de avond niets meer gedaan dan voor de buis hangen en manga kijken. Heerlijk.

De volgende dag ging de wekker weer om 6.00uur en om 7.00uur zat ik in de bus. Het was nog 2,5 uur naar Banbasa. Eenmaal daar aangekomen was het makkelijk om de grens over te steken. Ik dacht dat ik het lastigste deel achter de rug had en vol goede moed liep ik Nepal binnen. Daar werd ik direct ontvangen door het welkomstcomitee van Nepal. Vier a vijf jongens van een jaar of 16, 17 drongen zich direct om me heen om me een veel te dure taxirit naar Mahendranagar aan te bieden. Het was niet zozeer wat ze zeiden, maar ik denk meer de manier waarop, dat ervoor zorgde dat binnen 3 seconden de enorme drang in me opkwam om ze overhoop te schoppen. Het was godverdomme tien keer erger dan India. Uiteindelijk kreeg ik wel de taxirit voor de juiste prijs, maar mijn humeur had zijn dieptepunt bereikt. Achteraf kreeg ik te horen dat het tuig van Nepal, dat uitgezet is naar India, zich hier verzamelt om zo zijn weg terug probeert te werken in Nepal.

Van Mahendranagar was het zo'n 5 uur rijden naar Ambasa, een plaatsje in het midden van het National Park. Ook de busrit was veel erger dan India. De stoelen zaten los en je voelt de stangen van de leuningen in je rug porren en redelijk brak kwam ik dan ook aan. Daar werd ik weer ontvangen door twee jongens die me een hotelkamer aanboden. Na 10 minuten onderhandelen kreeg ik een kamer voor 200 Nepalese roepies (2 euro), maar aangezien alle 200-roepiekamers vol zaten, kreeg ik een 700-roepiekamer voor 200 roepies en deze kamer was echt relaxed. Dat was wel een mooie afsluiter van een, laten we zeggen, indrukwekkende dag.

Aangezien ik toch in het midden van het National Park zat, kon ik net zo goed een dag daar besteden. Hier heb ik helaas niet veel wilde dieren gezien, maar het was een heerlijke dag, waarin ik gewoon even lekker heb kunnen nadenken over alles wat ik heb meegemaakt en hoe ik veranderd ben ik de afgelopen twee maanden. Als jullie het niet erg vinden, hou ik deze gedachten nog even voor me.

De volgende dag nam ik weer een nachtbus naar Pokara. Nooit meer, echt, nooit en nooit meer. De bus was nog gammeler dan de eerste bus in Nepal, ik kon echt ieder onderdeel van de stoel voelen, ik zat veel te krap en de lucht was misselijkmakend. Onderweg kreeg de bus twee keer een platte band, stond 's nachts zo'n drie uur in de file (geloof me, je krijgt dan echt geen slaap, want overal om je heen hoor je getoeter, de bus trekt om de vijf minuten flink op en stopt dan weer en de conducteur kon zijn klep ook niet houden) en het duurde in totaal 15 uur voordat de bus in Pokara aankwam. De laatste drie uur heb ik trouwens op het dak van de bus gespendeerd, want dat was veel comfortabeler. 'Naar de klote' heeft nu een hele nieuwe dimensie gekregen: Ik kwam gisteren rond 13.00uur aan en ik voelde miserabel. Mijn maag was helemaal samengekrompen en sinds ik ben aangekomen, moet ik om de haverklap naar de wc. Zelfs nu voel ik me nog misselijk en moet ik om het uur naar de wc.

Eigenlijk had ik vandaag aan een zevendaagse trek door de Himalaya willen beginnen, maar dat lijkt me niet zo'n goed idee. Hopelijk ben ik morgen voldoende aangesterkt om aan deze onderneming te beginnen. Ik hoop het, want trekken door de Himalaya is de enige reden waarom ik hier in Nepal ben.