Ik moest en zou dus zo snel als mogelijk Delhi achter me laten, dus afgelopen woensdag nam ik de nachttrein naar Amritsar. De nachttrein is echt de beste manier van reizen die ik tot nu toe heb meegemaakt. Je stapt in een oude trein, waar iedereen op elkaar gepropt zit, maar iedereen is vriendelijk. Vanaf het moment dat je gaat zitten, delen ze voedsel met je, vertellen ze verhalen (ook al versta je er jota van) en vragen je de kleren van het lijf. Als je moe bent, klap je je bed uit en ga je gewoon slapen en de bedden zijn overigens helemaal niet oncomfortabel. En het mooiste is dat, als je wakker wordt, je op de plaats van bestemming bent aangekomen. Je hebt de rest van de dag om je ding te doen en het spaart geld uit voor een accomodatie. Echt super.

Donderdagochtend om 7.00uur kwam ik aan in Amritsar. Deze plek was al bijna net zo erg als Delhi, behalve in het complex van de Golden Temple. Dit complex is echt prachtig. Iedereen liep daar op blote voeten, dus ik ook. Ik snap nog steeds niet hoe de mensen mijn aanwezigheid hebben overleefd, nadat ik me twee dagen niet gedouched had, maar goed... Binnen in het complex heerst een enorm vredige sfeer. Het is net alsof de hele stinkende Indiase buitenwereld niet bestaat. Zelfs de bewakers zijn vriendelijk. Een bewaker vroeg wat ik in mijn tas had. Ik had net zo goed twee kilo heroine, vier kilo tnt en een sigaret bij me kunnen hebben, want hij geloofde me direct op mijn woord, zonder in de tas kijken. Rond 9.00uur werd er gratis ontbijt uitgedeeld en daar moest ik uiteraard bij zijn. Ik voel me eigenlijk best wel schuldig, want ik heb me helemaal volgestopt en ik heb niets gedoneerd. Shame on me...

Aangezien er in de rest van Amritsar geen drol te doen was, heb ik dezelfde middag de bus naar McLeodGanj genomen. De busrit was minstens net zo erg als de gemiddelde rit in Mozambiek. Na acht uur lang optrekken, afremmen en toeteren kwam de bus eindelijk aan, maar het was het waard, want vanaf het moment dat ik voet op aarde zette, kreeg ik het aloverheersende gevoel dat ik in het paradijs was beland en dat gevoel heb ik nog steeds. Alles wat je nodig hebt, vind je hier: Restaurantjes, cafes, goedkope hotels, internetcafes, kraampjes en reisbureaus. Overal verkopen ze chocoladecakes en brownies, de een nog lekkerder dan de ander. Ik heb er dan ook mijn missie van gemaakt om van ieder cafe een stuk cake te proeven. Overal worden massage- en jogacursussen aangeboden, dus uiteraard kon ik deze ook niet overslaan. De leraar van de jogacursus was echt hilarisch: 'This exercise make legmuscles flexibeeeeel. No tensiooooooon.' Het was onmogelijk om me te concentreren bij deze gast. De massagecursus was eigenlijk een vijfdaagse cursus, maar deze werd in twee dagen gepropt. Het was vermoeiend, maar ik kan nu wel een full-body massage geven. Relaxed! Iedere dag is er 'converstation class'. Dat houdt in dat je daar met Tibettanen gewoon gezellig kunt kletsen over van alles en nog wat, om hun Engels te verbeteren. Hier ben ik dan ook drie keer naartoe geweest en he, mede hierdoor, meer inzicht gekregen in de situatie waarin Tibettanen zich bevinden. Daarnaast hebben we ook gewoon gekletst over sport en films. Het grappige is dat alle monniken met wie ik heb gesproken, hoe vredelievend ze ook zijn, helemaal weg zijn van kung-fufilms.

McLeodGanj is het toevluchtsoord van de Dalai Lama en dit plaatsje wordt dan ook grotendeels bevolkt door Tibettanen. Als er een volk ter wereld is waar je respect voor moet hebben, dat is het wel dit volk. Ze zijn en blijven vriendelijk, zijn tevreden met hun lot, ook al heeft 99% van de Tibettanen Tibet moeten ontvluchten en ze koesteren zelfs geen haatgevoelens tegenover de Chinezen. Afgelopen dinsdag was er een monnik die vertelde over hoe hij door de Chinezen werd behandeld en hoe hij Tibet was ontvlucht. Niemand ademde toen hij zijn verhaal vertelde. Maar het meest indrukwekkende vond ik nog dat, toen ik hem vroeg wat hij zou doen of zeggen als hij de Chinezen, die hem zo vreselijk hadden behandeld, zou tegenkomen. Hij antwoordde met een glimlach dat die Chinezen geen keus hadden en dat ook hun leven ervan hangt. Ik wist niet meer waar ik moest kijken. Hij was gewoon in staat om het ze te vergeven.

Als je trouwenseen indrukwekkende docementaire wilt zien, zoek dan naar: 'The cry of the snow lion.' Tijdens het zien van deze docementaire kreeg ik echt een krop in mijn keel en na afloop was ik zeker 10 minuten niet in staat om een zinnig woord uit te brengen.

Ook al is dit het mooiste stukje aarde dat ik ooit heb gezien, het blijft nog steeds India. Dus de auto's en motoren razen ook hier door de steegjes en toeteren als een malloot, gelukkig niet zo erg als in Delhi en overal zie je hopen vuilnis liggen. Sommige hotels zijn smerig, zoals mijn eerste hotel, waar de wc twee dagen verstopt was en de bruine smurrie de hoek om kwam kijken. Maar dit alles valt helemaal in het niet bij de hele sfeer die hier heerst.

Met een traan in mijn oog vertrek ik vandaag uit dit paradijs, want er is nog veel meer van de wereld te zien. Maar ik weet zeker dat ik hier ooit nog een keer terug kom.