Dit is mijn laatste update vanuit Afrika en het gevoel hierbij is dubbel. Van de ene kant vind ik het jammer dat ik Afrika moet verlaten, want ik begin hier net gewend te raken. Van de andere kant weet ik dat Afrika geen land is waar ik voor de rest van mijn leven zal blijven. Bovendien weet ik gewoon dat ik weer een geweldige tijd zal hebben in India, ook ben ik nu supernerveus. Het is immers weer een sprong in het diepe. Maar goed, genoeg sentiment. Jullie willen natuurlijk weten wat ik weer heb uitgevreten...

Nadat ik in totaal vier dagen en nachten in de Turtle Cove in Tofo heb gespendeerd en bij ben gekomen van mijn zeeziekte, begon ik mijn terugreis richting de smerige en stinkende stad Maputo. Maar ik vond het zonde om niet nog een andere dorp te bezoeken. Een reisgids vertelde me dat er een oude vrouw in Quissico woonde die een hostel runde. Van hem kreeg ik het telefoonnummer. Het is natuurlijk overbodig om te vertellen dat ik dit nummer heb gebeld en een afspraak heb gemaakt en de volgende dag zat ik bij Jaji thuis. Ze is echt de liefste vrouw die ik onderweg ben tegengekomen. Hier in Quissico kreeg ik mijn eerste reizigersdip. Ik zag het even helemaal niet meer zitten en alles wat klote. Zij heeft me er echt geweldig bovenop geholpen doorgewoon lekker met me te kletsen. Ze heeft me enorm gerust gesteld door te vertellen dat dit niet meer dan normaal is en dat ik er vanzelf wel bovenop kom als ik maar mijn rust neem. Overigens heeft ze geen rooie cent gevraagd voor de twee nachten dat ik daar heb geslapen, het ontbijt en de maaltijden die ze voor me heeft gevraagd. Echt een topvrouw!

Op de een of andere manier vond ik Quissico niet de juiste plaats om deze rust te nemen. Het is een heel mooi dorp, maar ook heel ruw en primitief. Ik voelde me hier niet echt op mijn plaats, dus besloot ik om met het openbaar vervoer weer terug te gaan naar Maputo. Niet dat ik hier mijn rust zou vinden, maar van hieruit kon ik naar Swaziland. Jullie weten inmiddels al ik Maputo een smerige stinkende stad vind, dus is het niet nodig om te herhalen dat ik Maputo een smerige stinkende stad vind. De hostel, The Base, was overigens wel een heel aangename verblijfplaats, in tegenstelling tot Fatima's Place, de hostel waar ik de week tevoren heb overnacht.

Zondagochtend rond 9.00 uur kon ik desalniettemin niet wachten om op de bus naar Swaziland te stappen. Na een halfuur door de smerige stinkende straten van Maputo te hebben gezworven, vond ik eindelijk het busstation. In deze bus had ik voor de eerste keer sinds ik in Afrika ben een leuk, vriendelijk gesprek met non-backpackers, zonder dat er iets bij was en zonder dat ze iets van me wilden. Wat had ik dit gemist. Gewoon lekker kletsen met de lokale bevolking. De jongen in kwestie kwam uit Swaziland en hij wist precies te verwoorden wat ik al die tijd voelde: De meeste (let wel: de meeste!!) mensen in (Zuid-)Afrika kennen niet de werkelijke waarde van het woord vriendschap. Voor hen is een vriend iemand die ze helpt te overleven en ze zijn dan ook aardig tegen je omdat ze hulp nodig hebben of nodig kunnen hebben in de nabije toekomst en daarom noemen ze je al heel snel 'vriend'. Voor mij is een vriend heel bijzonder en ik kan ook niet zomaar iemand een vriend noemen. Ik begrijp wel waarom ze deze instelling hebben, maar ik kan me hier gewoon niet mee identificeren.

Swaziland was heel anders dan de rest van ieder geval zuidelijk Afrika. Net als in de bus zijn de mensen hier ongelofelijk en oprecht (althans voor mijn gevoel) vriendelijk. Natuurlijk waren er nog steeds de buschauffeurs die naar me toe kwamen met 'Hey friend, do you need a ride?' en natuurlijk poeierde ik ze heel vriendelijk af met 'No thank you my man!', maar Jan met de Pet is hier veel oprechter. Hier in Swaziland had ik me dan ook echt de tijd genomen om tot rust te komen. Wel ben ik twee middagen naar een weeshuis geweest en daar heb ik geholpen om de bibliotheek wat op orde te brengen, want dat was een puinhoop(zie foto) en om de leerkrachten wat te ondersteunen tijdens activiteiten. Ik heb bewust tot het einde verzwegen dat ik zelf leerkracht ben, want vanaf het moment dat ik het vertelde, werden ze nerveus en begonnen ze zich te verantwoordenen dat is het laatste dat ik wilde. Maar ik heb het hier echt naar mijn zin gehad.

De laatste Swazi-dag ben ik naar een wildpark gegaan, weer met openbaar vervoer. Met de auto zou je er waarschijnlijk binnen een halfuur zijn, maar het vinden van de juiste bus, wachten tot de bus vol is, overstappen, weer wachten tot de bus vol is nam in totaal 3 uur in beslag. Maar goed, dat weet je van tevoren. Toen ik in Hlane National Park aankwam, was net de wandelaars groep vertrokken voor de volgende game-drive (is een autorit door het park) waren nog geen nieuwe aanmeldingen. Nadat ik even had gewacht en een beetje zielig had gekeken, regelde de meid achter de balie een privewandeling voor me van ongeveer 2 uur. Dit is weer het bewijs van de oprechte vriendelijkheid van de mensen in Swaziland. De wandeling was geweldig (en heet). We liepen tussen de heushoorns door en moesten verschillende keren omlopen vanwege de wind. Als de wind verkeerd staat, ruiken ze je en ben je de zak. Gelukkig is hun zicht verschrikkelijk slecht. Hetzelfde geldt voor de ofifanten die we zagen. De adrenaline gierde echt door mijn lijf. Ook zagen we een drinkende giraffe, wat behoorlijk uniek is, wat ze zijn op dat moment bijzonder kwetsbaar en daarom extreem op hun hoede. We hebben dan ook een kwartier moeten wachtenop dit magische, vijf seconden durende, moment.

Gisteren werd het tijd om naar Johannesburg te gaan. Dit vind ik niet de moeite waard om over uit te wijden. Het is gewoon een grote stad, vergelijkbaar met een Amerikaanse stad. De hostel ligt dichtbij het vliegveld, dus morgenvroeg kan ik danook nog even uitslapen voordat ik naar India ga. Daar ga ik waarschijnlijk de grootste cultureshock van mijn leven krijgen, dus ik kan me maar beter mentaal voorbereiden.