Ik was dus aangekomen in Durban en na daar mijn creditcardproblemen te hebben opgelost, vertrok ik naar St. Lucia. In eerste opzicht lijkt dit een overtoeristisch dorp, maar als je de hoofdstraat uit loopt, kom je in een ongelooflijk prachtig stuk natuur terecht, waar de cheeta's, nijlpaarden en krokodillen in het wild leven. 's Avonds lopen ze zelfs over de straten van St. Lucia. Ik wist niet wat ik zag toen ik daar meneer en mevrouw Hippo langs de straat zag staan herkauwen. In dit plaatsje heb ik ook Gina leren kennen, een hele lieve meid die in Australie woont. Jammer dat van haar afscheid heb moeten nemen, maar in Australie mag ik een tijdje bij haar intrekken, dus ik heb iets om naar uit te kijken.

Na St. Lucia was het tijd om naar Kosi Bay, vlakbij de grensvan Mozambique, te trekken met het openbaar vervoer. In een gat waar ze geen Engels spreken, is het best moeilijk om de bus naar de juiste bestemming te vinden.

'Is this the bus to Kosi Bay?'

'Wha?'

'Kosi Bay?'

'Bay?'

'Yes, Kosi Bay. Is this the bus?'

'Yes, Bay, Bay. This bus yes.'

Toen ik in de bus zat, kwam ik er gelukkig nog op tijd achter dat dit de bus naar Richards Bay was, een plaats ongeveer 200km ten zuiden van Kosi Bay. Maar goed, uiteindelijk kom ik toch altijd waar ik zijn moet en naar een rit van ongeveer4 uur was ik dan toch waar ik zijn moest. Kosi Bay is echt idyllisch plaatsje, ruw en onaangetast door toeristen. De eigenaar van de hostel, een aardige, maar wat gefrustreerde man, bracht me de dag daarna naar de grens.

Na een uur bij de grens op mijn paspoort te hebben gewacht, was ik welkom aan de andere kant. Voor 50 rand kreeg ik daar een lift naar Maputo. In eerste instantie was ik heel blij dat ik zo snel een lift kon krijgen, maar toen ik samen met drie anderen achter in een auto gepropt werd, verging me de vreugde al enidszins. Toen de chauffeur ook nog eens als een baviaan met een prostaatinfectie met pakweg 100 km per uur over een hobbelige zandweg knalde, verging mij de lolvan de rit helemaal. Ik werd echt alle kanten opgeslingerd en de onderdelen van de auto begonnen los van elkaar te komen. Het hoogtepunt van de rit was toen, nadat ik weer eens door de auto was geslingerd, de ruit waar ik tegenaan zat eruit knalde. Geloof me, dit maakte de rit er niet comfortabeler op.

De goden waren me weer eens gunstig gezind, want ik heb het daadwerkelijk gered tot aan Maputo. Maar vanaf het moment dat ik in Maputo aankwam, voelde ik me doodongelukkig. Ik moest dan ook direct weg uit deze in het verleden door oorlog geteisterde stad. De volgende ochtend vertrok een directe shuttle van Maputo naar Tofo. Met een man of veertien zaten we in de bus. Deze rit was ook weer een avontuur op zich. Iedere keer als de bus ergens stopte, kwamen er minstens tien Afrikaantjes, als vliegen op de stroop, op de bus afrennen om iets te verkopen. Je kunt het zo gek niet bedenken, van fruit (dat overigens van behoorlijke kwaliteit was) kettinkjes tot pollepels. Je kunt me van Afrikanen zeggen wat je wilt, maar volgens mij zijn het tovenaars. Iedere keer als je denkt dat de bus vol is, weten ze nog wel ergens een plaats vandaan te toveren om iemand anders mee te nemen.

Na een rit van acht uur (ja, je leest het goed) kwamen we dan eindelijk aan in Tofo, een plaatsje in de middle of nowhere. Een pinautomaat vind je alleen in een dorp 10 km verderop en hetzelfde geldt voor fatsoenlijk internet. Ze hebben hier een markt, waar je zo goed als alles kunt krijgen en een klein restaurantje genaamd Black en White. Hier kun je je voor tussen de 50 en 100 matika's (omgerekend ongeveer 1,25 en 2,50 euro) volstoppen met rijst en vis, dat ook nog eens ongelooflijk lekker is.

Gisteren ben ik gaan snorkelen en gaan duiken. Als ik niet tot twee keer achter elkaar toe zeeziek was geworden, had ik best kunnen genieten van de walvishaaien, roggen, dolfijnen, inktvissen en het koraal waar we tussendoor en langs zwommen. Echt een ongelooflijk prachtig, maar op sommige momenten ook angstaanjagend gezicht. Zeker als je in een keer een walvishaai voor je neus ziet opduiken en recht op je af ziet komen. Ze doen niets, maar ik schrok me echt helemaal lijp. Jammer dat ik hier geen foto's van heb kunnen maken, maar van de andere kant ben ik ook wel blij, anders kon je op iedere foto het groengele gezicht van een extreem zeezieke 26-jarige Nederlander zien.