Voordat ik begin aan mijn nieuwe update, wil ik graag een kanttekening plaatsen bij mijn vorig verhaal. Ik heb me wat negatief uitgelaten ten opzichte van de bevolking hier, maar dat was mijn ervaring op dat moment. Ik wil niets veranderen, want op dat moment meende ik dat, maar bedenk dat je dat gedeelte moet lezen met in je achterhoofd dat ik even de smoor in alles had.

De volgende plek die ik na Chintsa aandeed, was Coffee Bay. Echt, als er een hostel in Zuid-Afrika die je bezocht moet hebben, dan is het de Coffee Shack in Coffee Bay dus. Dit is echt Zuid-Akrika in een notendop. De koeien, schapen en honden lopen over straat, het dorp bestaat uit pakweg vijftig huizen, die verspreid staan over een x-aantal vierkante kilometer, kinderen zwerven over straat (het was vakantie) en de winkels hebben geen melk. Maar de bevolking hier is enorm warm, vriendelijk enalles hier is spotgoedkoop.Hier heb ik dan ook flink gebruik van gemaakt. Het enige nadeel is dat veel goedkope dingen samen toch best duur worden.

Na twee dagen kreeg ik een lift van twee Zwisterse jongens naar Unzumbe, een heel klein plaatsje met een prachtig hostel, genaamd Mantis en Moon. Palmbomen, een bar met pokertafel en een jacuzzi, wat kun je nog meer wensen. Maar goed, na twee dagen daar rondhangen gaat ook dit best wel vervelen, dus op naar Durban.

In Durban ben ik maar een avond gebleven, maar deze avond was best memorabel. We waren namelijk op zoek naar een leuke plek om uit te gaan, maar daarvoor hadden we een taxi nodig. Op zich zijn die hier niet zo moeilijk te vinden,maar ze lichten je op waar je bij staat. Een taxichauffeur wilde ons dan ook 50 rand (5 euro dus) rekenen voor een belachelijk kort ritje. Nou, dikke vinger dus. Niet meer dan 30 rand, 10 rand per persoon dus,kon hij krijgen en hier ging hij vreemd genoeg direct mee accoord, dus waarschijnlijk ging dit geld direct in eigen zak. Toen we eenmaal in de bar waren, kwam ik erachter dat ik hem in het donker van de taxi 100 in plaats van 10 rand had gegeven. Balen, alsnog opgelicht.

Na Durban was het tijd voor wat meer avontuur in de Northern Drakensberg. Op de zee na is dit echt het mooiste stuk natuurgebied dat ik ooit heb gezien. Vanuit ons hostel kon je van alles in deze bergketen doen: Hiken naar de Tugela Falls, de op een na hoogste waterval van de wereld, rotsbeklimmen, een bezoek aan Lesotho, een overnachting in een grot, echt machtig allemaal. Ik heb gekozen voor een bezoek aan Lesotho en de hike.

Lesotho is echt een land apart. In veel opzichten is dit land hetzelfde als Zuid-Afrika, maar het is veel ruwer, ongerepter en meer traditiegericht. Zo zie je nog overal ronde hutten (de boze geesten verstoppen zich in hoeken), dragen ze traditiegetrouw dekens om hun lichaam, ongeacht de weersomstandigheden en heeft ieder dorp minstens een Sangoma, een geneesheer die is aangesteld door de geesten van de voorouders. Ook brouwen ze hier hun eigen bier, maar dat leek me iets te veel op cement. Aangezien ik nog ruim elf maanden voor de boeg heb, wilde ik dit niet uitproberen.

De dag daarna hiketen (ik weet niet of dit grammaticaal correct is) we de Drakensberg op naar de Tugela Falls. Het regende en de wind sneed in ons gezicht, maar de hebben het gered tot de top. Vooral tijdens het laatste stuk heb ik echt een regenboog in mijn broek gescheten: We moesten een touwladder, pakweg 20 meter, omhoog klimmen, en dat ding rammelde van alle kanten. Toen ik bij de top aankwam, heb ik dan ook tot alle Goden gebeden en bedankt dat ik nog leefde.

Vandaag ben ik teruggelift naar Durban. Het ene gedeelte heb ik gelift, het andere heb ik de plaatselijke bus gepakt. Twee en een half uur lang ik met mijn tachtig-literrugzak opgepropt gezeten. Echt waar, dit doe ik nooit meer, maar ik ben aangekomen. Het plan is om woensdag langs de oostkust omhoog te reizen naar Mozambique. Ik hoop dat het me lukt om daar aan te komen