Hoe lang is het weer geleden dat ik mijn laatste reislogboek op internet heb gezet? Ik ben helemaal de tel kwijt, en daarmee ook het besef van de tijd en datum. Wat een heerlijk gevoel is dat. Maar goed, even diep in mijn geheugen graven.....

Vorige week zaterdag zou Robyne mij naar Hermanus brengen, maar die trol is nooit komen opdagen. Aangezien ik absoluut geen zin had om nog veel langer in Stellenbosch te blijven, besloot ik maar om te gaan liften. Nadat ik een kwartier langs de weg stond, kwam ik erachter dat mijn creditcard en paspoort nog in de kluis van de hostel lag. Dus ik weer heen en weer om ze op te halen en na weer een halfuur wachten langs de weg stopte een auto voor mijn neus, bestuurd door Jakku. Hij bracht me naar zijn huis en samen met zijn vriendin reden we naar Hermanus. Dat was echt de vreemdste autorit van mijn leven, en ook de beste. Ze waren echt een ongelooflijk leuk stel (tien jaar samen en nog steeds verliefd) en ze hebben me echt een paar hele mooie plaatsen langs de kust laten zien. Na samen sushi te hebben gegeten, hebben ze me gedropt mijn mijn hostel.

In Hermanus zelf was niet zoveel te doen vanwege het slechte weer. Ik had daar willen kajakken, maar de golven waren te heftig. Nou ja, dan maar een dagje op de klif zitten en naar de zee kijken. Sinds die dag ben ik officieel verliefd op de zee. Ik kan er echt uren naar kijken, ieder moment valt er wel weer iets nieuws te zien. Hermanus staat vooral bekend om de walvissen die voor de kust zwemmen en het is echt prachtig om te zien hoe die dieren vlak voor de kust spelen.

Na twee dagen ging ik door naar Oudshoorn, een meer afgelegen stadje, iets meer naar het binnenlan. In de Cango Caves zou je een Adventure Tour kunnen doen tegen een gereduceerde prijs, dus Paul ging vol goede moed, op de fiets, naar die grotten. De heenweg, de terugweg trouwens ook, was 30 km en de laatste 10 km waren echt verschrikkelijk. Maar dat viel in het niets bij de teleurstelling die ik bovenaan de top te verwerken kreeg: Een dikke doorgezakte negerin vertelde me dat de rondleidingen volgeboekt waren. Gelukkig bood de baas van de hostel mij voor de dag daarna een gratis taxirit aan, zodat ik alsnog de rondleiding kon doen. Ik zal de foto's zo snel mogelijk uploaden.

Na een dagje bij Plettenburg Bay te hebben overnacht, gingen met de Baz-Bus (een prima vervoersmiddel, alleen veel te duur) door naar Storms River. We waren inmiddels samengeklonterd tot een groep van zes man/vrouw en samen hebben we gewoon lekker gerelaxed en ons mentaal voorbereid op de grote dag: De bunjeejump op zaterdag. Echt, als er iets is dat je in je leven gedaan moet hebben, is het bunjeejumpen bij Storms River. Daar is de hoogste sprong van de wereld: 216 meter. Ik heb serieus alleen maar gegild tijdens de eerste vrije val. Niet normaal, wat ga je hard naar beneden, maar wat een kick. Een beetje duur, omgerekend 62 euro, maar ik zou het zo weer doen.

Nu zit ik een township, een soort buitenwijk, van Storms River. Toen we (Manoush, Kathal en ik) hier gisteravond aankwamen, was dat echt een culture shock. Hier ervaar je dus het echte Afrikaanse leven. Ik had totaal geen idee hoe ik me hier als blanke westerling moest gedragen. Het hoogtepunt van de avond was eeen bezoek aan een tavern. Dat kun je vergelijken met een soort kantine waar iedereen komt om zich klem te zuipen. De negers in Nederland kunnen nog wat leren van de lokale negers wat betreft hantastelijkheid bij vrouwen. Niet normaal, wat een stelletje smeerlappen...maar ze waren wel gezellig. We werden 'begeleid' door Andre, een echte negernicht en ook geen moeite deed om dat te verbergen. Ach, hij was wel aardig.

Ik blijf als enige nog een extra nacht in dit township en ga kijken of ik hier wat vrijwilligerswerk kan doen. Dat zou echt een geweldige ervaring zijn. Zo niet, dan kan ik morgen nog altijd de bus naar Jeffreys Bay of Port Elizabeth pakken.

PS. De volgende keer zal ik wat eerder mijn weblog updaten