Dit is de laatste aanvulling op mijn reeks reisdagboeken en het voelt best vreemd. Precies een jaar geleden schreef ik mijn eerste, totaal geen idee hebbende van wat er op me af zou komen, vandaag schrijf ik mijn laatste en weer heb ik totaal geen idee wat ik kan verwachten van de komende tijd. Het voelt alsof ik in een gat spring. Aan de andere kant is dit wel weer een nieuw avontuur, een waar ik, na een jaar alleen rondreizen, hopelijk klaar voor ben.

Ik zal kort samenvatten wat ik in de laatste anderhalve week heb gedaan en dan wordt het tijd voor de conclusie. Na Nelson ben ik weer gaan liften, gelukkig stonk ik niet meer naar stinkdier, naar Radium. Wat een verschrikkelijk toeristengat, een en al resort. Het was dan ook verdomd moeilijk om van hier weer een lift te krijgen. Toeristen denken er niet aan om iemand op te pikken. Na twee uur in de regen met de duim omhoog werd ik eindelijk opgepikt door een local. Aan het eind van de dag was ik dan toch bij mijn eindbestimming, een wildernishostel in de Rocky Mountains. Geweldige plek: Zonder elektriciteit, omgeveven door bergen en natuur, ideaal startpunt om te gaan hiken. De hikes zijn zwaar, lang en dus de meer dan de moeite waard. 20km wandelen (met een klim van minimaal 400 meter) is zo'n beetje standaard hier. Na twee volle dagen hiken en drie dagen relaxen liftte ik naar mijn laatste bestemming: Calgary. Hier zit nu heerlijk niets te doen, een beetje rond te banjeren door de stad en mijn laatste zooi te organiseren voor de vlucht morgen.

In het afgelopen jaar heb ik behoorlijk veel meegemaakt en het meeste daarvan heb ik met jullie gedeeld. Ik ga er stiekem vanuit dat jullie het niet erg vinden dat ik de beste details voor mezelf heb gehouden. Als ik terugdenk, zijn er een aantal momenten en gebeurtenissen die meteen in me opkomen. Ik heb een lijst gemaakt van mijn top-10 meest memorabele (niet per se positieve) momenten. In willekeurige volgorde:

- Bunjeejumpen in Storms River (Zuid-Afrika)

- Op de bus zitten op weg naar Pokara (Nepal)

- Betrapt worden bij het fotograferen van de Burning Ghats en gedwongen worden om een veel te hoge boete te betalen (India)

- Aankomen in Thailand na twee maanden choatisch India

- Een week trainen in een Muay Thaikamp in Petchaburi (Thailand)

- Twee weken leven in het Kung-Fuklooster in Dali (China)

- Chen Jia Gou, het geboortedorp van Taiji, bezoeken (China)

- Het weerzien met Thijs op het vliegveld van Cairns (Australie)

- Met Gina in het ondergoed in de zee springen (Australie)

- Bestinkdierd worden in het midden van de nacht in een park in Nelson (Canada)

Gedurende het afgelopen jaar is door alle ervaringen mijn blik op de wereld en het leven behoorlijk veranderd en hopelijk ben ik hierdoor gegroeid. Het is nu moeilijk om voor mezelf te zeggen hoezeer ik veranderd ben. Dat merk ik pas als ik weer terug ben, maar ik kan wel zeggen dat ik nu heel anders denk ik over de mensen om me heen en wat ze voor me betekenen. In Zuid-Afrika was ik geirriteerd, mede doordat ik alleen maar druk bezig was met overleven, door hoe makkelijk de mensen omgingen met het woord 'vriendschap'. Het afgelopen jaar heb ik een heel andere kijk gekregen op dit woord. Ik vond een vriend altijd iemand die je door en door kent, die je volledig kunt vertrouwen etc. Als je alleen rondreist, is het onmogelijk om iemand te vinden die aan al die criteria voldoet, maar het is opmerkelijk hoe snel je een connectie voelt, gewoon door het feit dat je op dat moment niet meer alleen bent. Iemand die naar je luistert, die je snel wat geld voorschiet omdat je creditcard tijdelijk geblokkeerd is, die ook zin heeft in een potje kaarten, beschouw je al snel als een vriend. Zo'n vriend geeft je op dat moment precies waar je behoefte aan hebt. Ik denk dat dat het kenmerk is van een vriend en datzelfde geldt voor de mensen, waar ik me zo aan irriteerde, in Afrika. Alleen zijn hun behoeften basaler, maar daar daarom des te noodzakelijker.

Mijn gevoelens over terug naar huis gaan zijn, zoals jullie wel weten, behoorlijk dubbel. Ik geniet nu een vrijheid die moeilijk zal zijn om op te geven. Aan de andere kant verheug ik me erop om weer serieus aan de slag te gaan. Ik weet dat behoorlijk wat mensen bewondering hebben voor wat ik heb gedaan heb afgelopen jaar, maar dat is niet nodig. Ik ben geen held, ik heb alleen maar mijn droom nageleefd, zoals iedereen dat op zijn of haar eigen manier moet doen. Ik ben nog steeds bezig met mijn droom na te leven. Mede door de mensen die ik heb ontmoet, heb ik inspiratie opgedaan om nieuwe dingen te gaan doen. Wat me misschien nog het meeste heeft geinspireerd, is het overlijden van Ramon en gesprek met zijn moeder. Hierdoor ben ik me pas gaan realiseren hoe ongelofelijk kort het leven kan zijn, dat je vooral niet moet wachten om te doen wat je wilt. Als je iets wilt doen, doe het dan nu en geniet ervan. Morgen kan het misschien niet meer.

Als er iets is wat ik heb geleerd, dan is het om je geen zorgen te maken, alles te nemen zoals het komt en zoveel mogelijk te genieten, ook van de minder leuke momenten. Je zorgen maken heeft geen zin. Het kan niet altijd gaan zoals je dat graag wilt. Om af te sluiten wil ik een van mijn beste vrienden citeren:

'Alles komt goed. En zo niet, dan toch.'